Search

Wendert

Category

Uncategorized

Sneak preview van mijn boek..

Ik ben begonnen met het schrijven van een boek, een lang gekoesterde wens van mij waar ik nu aan werk. Dat is een werk ( en opgave..pfff haha )  waar ik voorlopig nog niet klaar mee ben, maar de eerste tien hoofdstukken zijn tot stand gekomen en worden momenteel verwerkt en nagekeken zodat ik daarna weer verder kan met schrijven.Het is voor mij belangrijker het boek te schrijven, dan dat het een hoogvlieger moet zijn. Het boek heeft 3 verhaallijnen die uiteindelijk samenkomen in de uiteindelijke beslissing van de hoofdpersoon.

Het is een semi fictionele roman, de personages en gebeurtenissen die beschreven worden, daar wordt met liefde, lef en realiteit aan gewerkt en gedacht.

Voor nu.. een korte preview.. uit mijn klad, tot de tijd daar is dat ik kan zeggen: Dit is mijn boek!

 

 

Komt ie:

 

Vijf jaar geleden was Vera begonnen aan haar reisjes. De eerste keer dat ze besloot om alleen te gaan stapte ze in haar oude geliefde roze Fiat Cinqueciento en reedt dertienhonderd kilometer richting de Franse Côte d’Azur. Met haar dakraampje open en meezingend met haar muziek kwam ze na twee dagen rijden aan op een camping in Frejus.

Daar zette ze haar tentje op, om vervolgens dagelijks de omgeving te gaan verkennen. De markt van Frejus, en het nabijgelegen Saint Raphael waar ze de trein pakte richting Monaco, waar ze op haar slippers en in haar vakantie kloffie de dure winkels instapte van de grote modeontwerpers zoals Chanel en Dior aan de Avenue des Beaux Arts. De verkoopsters hadden vertwijfeld naar haar gekeken, in hun blikken nauwelijks verborgen de vraag of zij wel een dame was die in staat zou blijken tot een aanschaf over te gaan. Met rechte schouders en hoofd in de lucht liep Vera langs de verkoopsters, die het vervolgens niet in hun hoofd haalden haar niet het voordeel van hun eigen twijfel te geven. Vera had verveeld naar de tassen gekeken, af en toe een zure getuite lippen getrokken, om vervolgens stoïcijns de winkel te verlaten. De verkoopsters verbaasd achterlatend. Om vervolgens wel echt te gaan winkelen in Nice, op de route met de trein terug, waar het centrum veel betaalbare winkels en boetiekjes heeft. Vera genoot van de vrijheid om zelfs een beetje met haar identiteit te spelen. En liet zich deze dagen vooral leiden door waar haar eigen nieuwsgierigheid haar bracht.

In Port Grimaud vond ze een veerdienst die je met een klein bootje voor nog geen tien euro naar de haven van Saint Tropez voer. Voor het vierdubbele, wist ze,  zou ze haar auto daar kunnen parkeren. Het was niet de eerste keer dat ze Saint Tropez zou bezoeken. Het was een mooie dorpje om mensen te kijken. Vera en Max hadden dat ook ook een keer samen gedaan. Ze dacht aan hem, was het nostalgie of heimwee? Terwijl ze zich door de baai in de richting van wat ooit een vissersdorpjes was geweest liet voeren voelde ze een stilte in haar. Ze was hier, zonder hem.

Als Vera eerlijk was, wilde ze de stappen die ze daar samen hadden gedaan, nog een keer overdoen. Net zoals toen kocht Vera ook nu een broodje tonijn bij een straatkraampje op een van de pleintjes. Liep ze een kleine supermarkt in om een blikje cola te halen, om vervolgens op de kade langs te haven te gaan zitten terwijl alle rijkdommen van de wereld voorbij kwamen. Vanuit de parkeerplaats van de haven reden auto’s voorbij waar een autoshow in Las vegas een puntje aan kon zuigen. De haven zelf lag vol met prachtige boten, of nee, dat mochten geen boten heten maar ‘Yachts’. Er liep een meisje voorbij met aan drie mannen die haar met dure Louis Vuitton koffers volgde. Ze had een verveelde blik op haar gezicht. Een beetje zoals Vera zich had aangemeten in Monaco. Terwijl ze haar broodje at dacht ze dat het ook een luxe was om niet al te rijk te zijn. Het leek haar minder gedoe om gewoon ergens te gaan zitten, met een simpel rugzakje en een blikje cola, dan dat er anderen nodig waren om voor je spullen te zorgen. Hoewel.. als iemand haar een yacht aanbood, met een knappe kapitein, en een ongelimiteerde creditcard zou ze geen nee zeggen.

S’avonds, als Vera terugkeerde naar haar tentje schreef ze bij het licht van haar zaklampje, al haar indrukken van de dag op in een boekje. Dan at ze haar stokbrood met brie, en dronk haar wijn uit haar plastic beker, en genoot van het cliché dat ze op dat moment was.

Liever had ze iemand gehad waarmee ze kon kletsen. Ze sprak geen Frans, en de Fransen spraken maar weinig Engels dus veel aanspraak had ze niet. Vera legde doorgaans makkelijk contact, maar hier leek het niet te willen vlotten dus had ze dat idee laten varen, en haar eigen plan verder getrokken. Na negen dagen werd de stilte wel erg oorverdovend dus besloot ze een paar dagen eerder dan gepland weer naar huis te rijden. Ze voelde zich trots, dat ze gegaan was en keek tevreden naar haar auto. Dat kleine roze ding had haar toch maar even veilig heen en weer gereden.

Nu Vera terug dacht aan haar eerste reis alleen, zag ze duidelijk hoe dat voor haar een eerste stap was geweest…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Ik ben jou

circles

 

Ik wil zijn

Zodat je niet eens aan me denkt

Wil dat je over jou praat

Zodat ik luisteren kan..

 

Ik wil luisteren

Dan hoef ik er alleen maar te zijn

En jij zal mij vergeten

Te vragen wie ik ben..

 

Ik wil dat je me negeert

Terwijl ik voor je sta

Dan kan ik rustig kijken

Naar wie jij bent..

 

.. En of ik voor jou wil voelen

Dat teleurstellingen het waard zijn

Me over te geven aan jouw oordeel

Terwijl ik jou het mijne laat ondergaan..

 

Zonder dat je het hoort.

 

 

Work in process.

kinopoisk.ru
Thank you Ernest! 

Currenty in the process of writing my manuscript.

It’s been a dream of mine to be able to write a book.

So I am working on that dream.

I will post less here, but..

I will be back.

 

kinopoisk.ru
Thank you Ernest!

 

Follow me on You Tube

My video poem channel:

 

https://www.youtube.com/channel/UCDbRilKuHg3acEqk09j9nUw

De gunfactor van succes.

comfort-zone

 

Succesvol zijn, iets dat we met zijn allen nastreven.

Of het nu is in je carrière, het tot een succes maken van je eigen bedrijf, succes in de liefde, een goede sportprestatie, het succes van je kind, het maken van die ene mooie foto, of het najagen van je droom..

We willen allemaal ergens in slagen. Ergens goed in zijn. En het mooie is dat we dat allemaal op onze eigen manier ook zijn. Succes kan niet alleen gemeten kan worden aan het zichtbare eindresultaat. Het gaat het veel vaker om de weg die ernaartoe heeft geleid.Hoe vaak is de weg naar succes niet geplaveid met falen en fouten? En ook met onze menselijke kracht van blijven proberen tot iets lukt.  Weet ik veel, welke weg naar succes, anderen hebben moeten nemen? Of wat het hen heeft gekost? Welke risico’s ze namen, of hoe lang er op iets geoefend is. Van mij mogen ze vooral trots zijn dat het ze is gelukt.Wat het ook is. Klein of groot.

Maar omdat de weg naar succes vaak zo onzichtbaar is zien we van elkaar vaak alleen het eindresultaat, en daardoor kan succes heel ongrijpbaar lijken.

“Dat lukt mij nooit’, is de gedachte die op de loer ligt.

Wat ons weer onzeker kan maken over onszelf, dus zijn we niet altijd blij met het succes van een ander, omdat het ons ook kan confronteren met wat wij aan onszelf tekort vinden schieten. We hebben dan weleens moeite het een ander te gunnen. “Waarom zij wel?”..

Jay-Z is een hele succesvolle man. We kennen hem allemaal, en zijn vrouw Beyoncé ook. Hij gaf onlangs een radio interview ( Te vinden onder ‘This is hiphop ‘op You tube )

En zei:

Als mensen succes hebben, zijn er altijd mensen die daar moeite mee hebben. Die vinden dat die persoon niet op die plek hoort, of er alleen maar gekomen is door hulp van anderen. Er zijn ook mensen die zich laten inspireren door het succes van anderen, die ernaar kijken en tegen zichzelf zeggen; ‘Ik kan ook iets doen, iets bereiken’.

Maar de mensen die er kritiek op hebben gaan op zoek naar redenen om hun kritiek te onderbouwen, zijn ontzettend goed in uitzoeken waardoor, waarom en door wie deze of gene succes heeft gekregen.

Deze mensen zijn intelligent!

Ze weten precies te onderzoeken hoe een succes tot stand is gekomen, maar ze zouden hun intelligentie moeten gebruiken, om ook voor zichzelf een pad uit te stippelen!

Hij heeft het over de gunfactor.

Wat is de gunfactor?  

Volgens een vriendin van mij is het “iets” dat je hebt. Ik ben het met haar eens, ze weet zelf niet altijd dat zij de gunfactor heeft. Ze heeft een heel open en hartelijk gezicht, is altijd beleefd en durft te zeggen wat ze nodig heeft, of denkt, waardoor ze vaak een ‘ja ‘krijgt op vragen die ze stelt. Of tot oplossingen komt. Alsof het haar aan komt waaien. Het gaat bijna vanzelf. Maar het is vooral dat ze weet wat ze wil. Daar kom ik nog op terug.

De gunfactor heeft ook te maken met jezelf iets gunnen.

Want, wat als het je niet van nature goed af gaat?  Als je niet de juiste uitstraling hebt? Hoe kom je aan de middelen, om ergens iets van te maken? Kan je dan niet succesvol zijn?

In al die zelftwijfel komt een de eerste basis van jouw eigen succes al boven.                           Je stelt vragen! Door jezelf vragen te stellen maak je voor jezelf al helder wat je wilt.Ook als je vraag niet duidelijk is, zoals: “Hoe kom ik aan de middelen om ergens iets van te maken?”

Gun jezelf de tijd om te zoeken naar antwoorden.

Maak de vragen dan kleiner: ‘Wat wil ik graag kunnen? Hoe kom ik aan kennis of kunde?Wat ben ik bereid daarin te investeren? Of voor op te geven? Staan in je vragen niet al de antwoorden op wat jij nodig hebt? 

Heeft Jay-Z gelijk als hij stelt dat je zelf een pad kan uitstippelen?

Ik denk dat hij iets heel belangrijks aanhaalt. Met de juiste vragen volgt vanzelf een pad. Het klinkt zo zweverig en ver van je bed, maar.. lees nog even mee.

Alles begint bij een idee. Het idee van wat jij wilt. Dat kan een vaag idee zijn die je kunt verduidelijken door het stellen van vragen. Behalve de vraag: ‘Hoe hebben anderen het gedaan?’ Kan je aan jezelf voorzichtig de vraag beginnen te stellen.. ‘Hoe zou ik het kunnen doen?’ Tot je duidelijk ziet wat je graag zou willen, en wat je daarvoor nodig hebt. 

De manier waarop je jezelf vragen stelt is ook belangrijk.  Praktische vragen gaan over wat je nodig hebt. En gevoelsmatige vragen gaan over hoe iets voelt. 

Ben je bang? Wat kan je doen aan die angst? Voelt het niet goed?  Waarom niet?  Past het niet bij je, of overzie je het niet?

Deel het op in stukjes. Wordt het met jezelf eens over wat je wilt.

Daarna, heel cruciaal: Vragen stellen waarin wat je nodig hebt mee geformuleerd is. Bijvoorbeeld: Hoe kan ik met Obama salsa dansen in Cuba?

Als je deze manier van vragen aan jezelf stelt, ontdek je waar je zelf naartoe kan werken. Kan je dansen? Of heb je les nodig? Ga je sparen voor een reis naar Cuba? Wanneer is Obama in Cuba?

Nu wordt het tijd om anderen mee te laten denken.

Als je deze vragen ook aan anderen stelt komt de gunfactor terug. Gun jezelf de hulp van anderen, en gun anderen het plezier van jou te helpen. Mensen doen dat graag maar weten pas wat jij nodig hebt als je het antwoord in je vraag verwerkt. 

Misschien tref je iemand die zegt: ‘Ik weet dat Obama over een paar weken op Cuba is!’De volgende vraag is; ‘Waar kan ik Obama tegenkomen?’ En als Obama de komende tien jaar niet naar Cuba gaat? Of als mensen zeggen dat je droom belachelijk is? Je vooral normaal moet doen?

Nu niet vervallen in negativiteit.

Wil je dan je doel bijstellen? Of geef je het op? Dat bepaal alleen jij. 

Voor het halen van je succes zal je altijd moeten investeren. Als je antwoord nu al is dat je niets investeren wilt, gun jezelf dan dat je blij bent met het hebben van een droom. 

Wil je wel investeren?

Investeren heeft niet altijd alleen maar met geld te maken, maar ook vooral met tijd. Bijvoorbeeld;

Ga je naar het geld dat je nodig hebt toewerken, of sparen? Ben je bereid dingen op te geven? Zoals de tijd die je nu in andere dingen steekt, zodat je bezig kan zijn met je doel?  En je doel zelf?  Wat heb je daar voor over?  Van welke beslissing ga je ook echt werk maken? Heb je tijd nodg om te werken aan je zelfvertrouwen? Welk deel van je doel ben je bereid bij te stellen, als dat nodig blijkt?  Wil je part time werken, en minder verdienen zodat je tijd over houdt om te oefenen op je gitaar? Zodat je in een bandje kan gaan spelen als dat jouw droom is. Succes hoeft niet altijd in een carriëre te zitten. Zoals je ziet.

Welnu..

Je bent in Cuba aangekomen, en je hebt daar een plaats gevonden waar je kan gaan dansen,  het adres gekregen van de dansschool in Nederland waar je lessen bent gaan volgen.

Twee derde van je doel heb je gehaald!

En ondanks dat je Obama niet als danspartner hebt, want je bent door de politie weg gestuurd bij het hotel waar hij verblijft.. ben je gelukkig dat je het geprobeerd hebt, en heb je zomaar een groot deel van je droom verwezenlijkt. En dat is succes! En het zou zomaar kunnen dat je ineens een veel leukere danspartner treft.

Gun het jezelf!

 

(c) Wendert

 

 

My relationships status changed today! –

 

After years of being allergic to cats and dogs.. I tend to keep them at a distance just so I won’t get sick.
But it seems like my allergy is not so intense anymore, I am noticing it each time I am around animals.. it’s getting better!
Hopefully, I am growing out of it, and strangely this is happening as my diet has changed over time to a lower sugar intake..
But this is not about food, although I do think it has helped.

I made a dog friend today, I loved her to bits already, as I do with all animals, but usually I’d avoid her a bit, for reasons above.

Even the scratches of a dog’s nail could get my allergy started. And trust me I have felt beyond awful suffering from this allergy. Maybe difficult to understand for non-sufferers out there. But It’s like this:

– You see something you really love to touch and interact with.. and you know if you do you will end up feeling like an asthmatic, psoriasis itching, swollen overtired, red and teary eyed shadow of yourself for hours on end,.. unless you take anti allergy tablets that turn you into a zombie – No fun –

And so, when this dog is excited and jumps up at me, her nails tend to scratch a bit so I fend her off more than I want.
( Also.. scratching is not good for leather coated leggings or long silky skirts, or bare legs, or.. any clothing other than jeans basically. )
I am scared if she gets too close the allergy will kick in..

I hate rejecting her friendly hello.. so I still pet her and usually wash my hands after, to avoid the allergy, so I don’t have to avoid her entirely.
But today, she jumped less, used her nails less, and as the afternoon passed by, while I was talking to her “mami” wink-emoticon she laid herself quietly on my lap, no nails..just really nice and friendly as if to say: ‘Hey woman with the allergy! Be my friend, ok?’
And I placed my hands on her back gently, to reply to her with a soft ‘yes’.

Little Luna even kissed my face as I petted her goodbye when I left.

And to my relief and happiness.. No allergic reaction at all!

My relationship status with Luna has left: “it’s complicated”.
And made it into “we are engaged.”

 

(c) Wendert

– Honing –

13165979_1707807099489432_3848092800121794201_n

Na een poging gewaagd te hebben me te voegen tussen alle mensen op het bevrijdingsfestival, dat de stad ter ere van de vijf mei viering organiseert, besluit ik te vertrekken.
Na lang tussen de mensen in de rijen voor de aanschaf van de festivalmuntjes te hebben gestaan, zie ik mijn biertje en een patatje met, niet snel in bereik komen, en ik heb honger.
Ik hou niet van mensenmassa’s, ik hou wel van mensen hoor, maar als ze met zijn allen op een klutje samen staan te wachten, dringen en zweten, wordt ik altijd een beetje nerveus.
‘Ik kijk mijn vriendin aan, en verzucht: ‘Iets te veel mensen hier.. zullen we uit de rij gaan?’
Terwijl we ons half proppend en zo beleefd mogelijk duwend een weg uit deze samengeklonterde mensenbrij verschaffen, overvalt me een gevoel van moeheid.
Dus ik vertel mijn vriendin, en stuur een sms-je naar de anderen, dat ik er tussenuit piep.

De zon straalt vandaag en de mensen nemen het er zichtbaar van. Ze zijn buiten, en ze zijn overal. Ik laat het festival voor wat het is, een groot gezellig samenkomen van mensen die genieten van hun vrijheid, en ook ik voel me vrij.
Dus ga ik doen waar ik zin in heb, en loop de zijstraten in die het geluid van het festival achter me doen verdwijnen en daar adem ik nog eens diep in.

Zonder doel, maar met honger loop ik in de richting van het centrum van de stad, en sla daar een van de bekendere straten in waar er altijd gezelligheid is. Ik loop langs de volle terrassen vol mooie dames in zomerse jurken, en knappe mannen die ik stiekem vanachter mijn zonnebril begluur.
Als ik langs mijn favoriete restaurant loop zie ik dat er nog een tafeltje vrij is.
Zal ik?
Ik loop door. Stop. En twijfel.
En dan loop ik naar het tafeltje toe, en ga zitten.

Alleen zit ik aan een tafeltje, in de zon, waar de mensen voorbij lopen, en ik voel me heel even wat ongemakkelijk.
Iets dat ik in het buitenland altijd zonder nadenken doe, geeft me in mijn eigen stad toch een soort vage schroom.
Als ik eenmaal zit vind ik het stoer van mezelf, en ik lach mezelf ook een beetje uit.
Niks mis met zelfspot tenslotte.
Ik bestel een grapefruit sap, dat drink ik nooit, en nu ik mezelf toch stoer vind, probeer ik meteen iets nieuws uit.
Zo, ik zit.
De ober komt mijn verdere bestelling opnemen, en ik ga voor de humus kalfsschotel, en ik vraag om een pen en wat papier om op te kunnen schrijven.
Hij trekt zijn wenkbrauwen lichtjes op en ik beantwoord zijn ietwat verbaasde blik, met mijn mooiste en meest eigenwijze glimlach, waarop hij mij zijn notitieblokje geeft en me onzeker vraagt of ik de pen wel graag terug wil geven. ‘Uiteraard! Dank u wel’. En nu glimlacht hij ook.

Een vakantie gevoel overvalt me, dit doe ik normaal gesproken als ik in het buitenland struin als ik weer eens behoefte heb op in mijn eentje op pad te gaan.
Ik geniet dat ik dat gevoel nu heb in mijn eigen stad, en dat de zon schijnt maakt het gevoel alleen maar mooier. Ik geniet ook van de rust dat dit me geeft, iets waar ik de laatste tijd wat meer naar op zoek ben. Er lopen mensen voor mijn tafeltje langs, en om me heen zitten veel stelletjes of groepjes vrienden. Ik hoor meer dan één taal naast het Nederlands om me heen.

Ik voel me vrij, deze multiculturele stad voelt zich vrij, en zo zitten we gezamenlijk te eten op het terras van dit prachtige restaurant met zijn oriëntaalse invloeden, de mooie lampen die me herinneren aan een uitstapje naar Istanboel waar ik dezelfde lampen zag en er nu een van thuis aan mijn eigen plafond heb hangen.
‘Eet smakelijk!’ Een vrouw, misschien tien jaar ouder dan ik kijkt me in haar voorbijgaan aan en werpt me een hartelijke glimlach toe, terwijl ik daar zo zit, met mijn humus inmiddels voor me, schrijvend op wat losse notitieblok blaadjes van de ober.
Ik kijk op en begroet haar hartelijkheid met de mijne. Ik eet verder, zij loopt door.
Het stelletje tegenover me is klaar met eten, ze staan op, zij trekt haar kleren goed, hij wacht rustig totdat zij klaar is om te gaan.. ‘Zou ik nu een man bij mij aan tafel willen hebben?’

Ik kijk nog eens rond naar de mannen om me heen, de ober met zijn buikje, die leeftijdsgenoot naast me met zijn baard, die mooie oudere man en zijn al net zo stijlvolle vrouw, en ik staar ongegeneerd naar de verschillende mannen die aan mijn tafel voorbij lopen.
‘Nah..’ Ik glimlach om mijn eigen gebrek aan interesse, en neem nog een hap van mijn kalfsvlees dat langzaam mijn bord met een mooi mozaïek motief blootgeeft.
Het zijn momenten zoals deze dat ik het stiekem heerlijk vind om gewoon alleen te zijn.
Alleen, maar samen, met de hele stad.
Ik neem nog wat Yayla.. Turkse yoghurt, met walnoten en honing. Ik doe extra lang over het eten van dit toetje, want ik wil nog heel even blijven zitten..
Als ik klaar ben, ziet de ober me en ik geef hem, wat nog over is van.. , zijn notitie blokje terug, en vergeet daarbij niet de pen, en reken af.
Nu kan mijn tafeltje naar de volgende, geluk is immers iets om door te geven.

Gedicht:

Grote zilveren dienbladen
Borden gevuld met kleur
Lampen uit een oosters sprookje
Een keuken brengt haar oriëntaalse geur

Mensen lachend aan een tafel
Passen bij het mozaïek
Alle talen van de wereld
Komen hier samen als muziek

De zon maakt alles magisch
En in het midden daar zit ik
Rustig met mijn pen te schrijven
Terwijl ik honing van mijn lippen lik.

 

(c) Wendert

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑