Search

Wendert

Category

Journalism

Yanis en DIEM25

czqe_jdxeaach6f

Het is zondagavond  als ik aansluit in de rij die zich voor de deur van Paradiso in Amsterdam heeft gevormd. Even verderop staat een zwart taxi busje en in het kleine groepje mensen zie ik de man staan waar het vanavond om draait.

Als ik in mijn omgeving iets vertel over deze man, struikel ik steevast over zijn achternaam, dus noem ik hem gewoon Yanis. Alsof het een vriend is. En dat heb ik nog niet eerder gehad met een econoom, of een politicus, of een wetenschapper. Ben ik fan?

Yanis heeft charisma, als je hem hoort spreken wil je luisteren, en hij brengt een boodschap die helemaal aansluit bij de tijd waarin we nu leven. Een gedachtengoed van veel mensen, en hun stemmen die geen aansluiting vinden bij de huidige gevestigde orde. Maar ook niet rechts stemmen wil.

Daaromheen is Yanis zijn partij aan het oprichten. Ik ga er geen dure woorden voor gebruiken, want ondanks dat ik links georienteerd ben, en ook linkshandig schrijf, voel ik er niets voor om elitair om te springen over een partij met een boodschap die uiteindelijk juist heel simpel is.

Bij het binnentreden van de zaal, liggen op alle stoelen flyers van DIEM25. Ik zoek een plekje en ga zitten. De partij van Yanis, die hij op Europees niveau overkoepelend wil opzetten, en in elk Europees land vertegenwoordigd wil zien wordt vanavond gelanceerd. Strategisch vlak voordat de Nederlanders naar de stembus gaan ingezet, om alvast iets extra’s te geven om over na te denken. Vanavond sluiten vier politici aan die de Nederlandse partijen PVDA, D66, SP en Groen Links vertegenwoordigen. Yanis zoekt de verbinding. En voor zover ik kan zien, lukt dat, want zijn ideeën worden serieus genomen en zelfs verwelkomt. Op de flyer lees ik dat er seminars gehouden worden in andere steden, zoals Utrecht, Den Haag en Rotterdam, en de Universiteit van Amsterdam.

Beginnen niet alle revoluties op de universiteiten? Ga ik vanavond een revolutionair horen spreken? Ik vermoed van wel, maar we zullen het pas veel later echt weten. Ik hoor verschillende talen om me heen in het publiek, dat overwegend dertig plus en blank is. De voertaal van de avond is Engels. De toegangs kaarten voor vanavond waren populair bij een jong publiek dat op sociale netwerken naar kaarten bleef zoeken, nadat bleek dat het uitverkocht was. Een frisse wind dat oudere linkse rakkers, zoals de man die naast me is komen zitten en een praatje met me maakt, met een glimlach rond laat kijken door de zaal.

De man naast me kent Yanis, net als ik, van You tube. Hij eet een bruine boterham met kaas die hij uit zijn rugzak pakt en begint met me over de partij voor de dieren, omdat de oplossingen voor werkeloosheid bijvoorbeeld op een groenere manier moeten worden opgelost omdat het allemaal veel duurzamer wordt zo. Dat de mensen hier allemaal verder willen kijken dan hun neus lang is. Ik brabbel iets terug over die nieuwe Nederlandse partij, iets met Forum voor de Democratie, en wil nog vragen of de man de internet krant de Correspondent kent? Maar halverwege slik ik mijn eigen woorden in want ik heb geen zin om te praten. En zoveel kaas heb ik er nou ook weer niet van gegeten. Iedereen praat al zoveel, ik zit hier vanavond om te luisteren. En dit stuk te schrijven om mijn indruk te verwoorden. Als leek.

Op Facebook wordt een livestream opgestart en ik zie mezelf op het beeldscherm voorbij komen. Ik hou er niet van in een politiek hokje te worden gezet, maar wie hou ik voor de gek? Ik zit hier toch maar op een zondag avond terwijl ik er honderd kilometer voor heb moeten rijden. Dat zou ik voor de ideeën van de PVV en meneer Wilders niet doen.

Op het scherm start nu voor de aanwezigen een introfilm van de avond. Beelden van de wereld worden afgewisseld met de uitspraken van bijvoorbeeld Rui Tavaris over morele verantwoordelijkheid en Julian Assange en zijn strijd voor transpirantie. Een woord dat een pijler blijkt te zijn voor DIEM25, maar wie Yanis langer kent, had ook niet anders verwacht. Het gaat vanavond over kennis, identiteit, waarnemingen, immigratie, het ontwaken van Europa in deze tijd waarneer en twee hoofdstroming aan de fundering van Europa aan het vreten zijn. De kapitalistische fabriek die vergeet naar al haar werknemers te kijken, het sociale verval tengevolge, en rechts dat oprukt omdat de mensen niet meer goed weten waar dat onderbuik gevoel naar elkaar,  werkelijk door komt. DIEM25 richt zich op de huidige status quo en deze niet omver schoppen maar innovatief aanpakken. Zodat immigratie problemen in de kern van het probleem ruimte krijgt voor oplossingen, het volk niet opdraait voor fouten die in het bedrijfsleven gemaakt worden en daaribj de banken voorop. Een manier om arbeidsvoorwaarden Europees te reguleren zodat er voor iedereen meer perspectief komt. Het klinkt fris.

Yanis komt ook fris over, het is iemand waaraan je kan zien dat hij een gezonde levenstijl heeft, hij stelt zich bescheiden op, maar spreekt bevlogen en wacht zijn momentne geduldig af. Zijn lichaamstaal is niet agressief, hij spreekt met open handpalmen en maakt oogcontact met het publiek. Als hij gaat zitten neemt hij een ontspannen houding aan waar tevredeneheid over het gesprek dat gevoerd wordt vanaf straalt. Althans, dat is wat ik zie, als ik naar hem kijk. De gespreksleider heeft hem bij het vraag en antwoord gesprek, dat tussen de vertegenwoordigers van D66. PVDA, SP en Groen Links plaats vind, geprobeerd te betrekken. Maar Yanis geeft er summier antwoord op en houdt zich verder afzijdig. De vraag laat hij liever ook door de anderen beantwoorden en daar stuurt hij de gespreksleider weeer mee terug. Hij wacht liever zijn eigen moment af, concludeer ik vanuit de zaal.

Ikzelf ervaar het luisteren naar het Nederlandse kwartet als een leuke uiteenzetting van motivatie over de wil om problemen op te lossen, maar hoor geen doortastende hamerslag voor innovatie en werkbare oplossingen voor oude problemen. Toch zie ik wel bevlogenheid bij deze politici. Kathalijne Buitenweg van Groen Links staat naast Renske Leijten van de SP, en Alexander Rinnooy Kan van D66 en Marit Maij van de PVDA doen ook hun duit in het zakje. Zij het wat gecontroleerder bij de laatst genoemde in woordkeus lijkt het wel. Dat is precies wat Yanis zo interessant maakt, en wellicht DIEM25 als partij. Zoals Geert rechts hamert, biedt Yanis rustig maar ferm een linkse tegenstem. Die je echt hoort.

Zodra de tijd ingaat die gereserveerd is voor de speech van Yanis, komt hij dan ook direct binnen. Hij geeft aan dat hij niet te tijd heeft om overal op in te gaan maar dat manifesto van DIEM25 voor iedereen te lezen is, en hij transpirantie wil. Hij wil Europa niet onderuit halen maar juist zien dat het een ware democratie is. Dat het volk meer inzicht geboden wordt over het wandelpad van hun vertegenwoordigers. En wanneer deze bij elkaar komen er een livestream van zou moeten zijn, met beelden die gearchiveerd kunnen worden zodat beloftes die zijn gedaan kunnen worden achterhaald en de vertegenwoordigers van het volk ook echt ter verantwoording kunnen worden geroepen. Een transpirantie die nu in Europa niet bestaat, en de totalitaire macht die een select Europsese elite heeft samen met de Centrale Europese bank controleerbaar moet zijn. Dat dit het recht is van het volk binnen een democratie en dat deze democratische vorm in het huidige Europa niet bestaat. Terwijl als de Centrale bank morgenochend besluit dat alle banken moeten sluiten, niemand daar iets aan kan doen. Dat de machten die nu vrij spel hebben totalitair zijn. En Europa zichzelf daarmee ondermijnt, er geen sprake is van democratie en dit leidt tot verdeling. Niet alleen door een Brexit dat mede daardoor mogelijk werd, maar ook verdeling in de Europese landen zelf, onder de bevolking, in de provincie, tot in het dorp en in de straat waar je woont. Dat we niet mogen verzanden naar het politieke klimaat van de jaren twintig met de crisis die daar bij hoorde en dat ons bracht naar de jaren dertig, waardoor de Tweede wereldoorlog mogelijk werd. Dat we dat niet mogen accepteren. Europa bedreigt haar eigen stabiliteit, en daarmee haar invloed op de wereld en niet in de laatste plaats haar invloed op haar eigen bevolking.

Ik mag Yanis wel. Zijn ideeën over Europa brengen onmiskenbaar haar falen aan het licht en zijn oplossingen zijn verrassend simpel. Zijn gave om zijn visie begrijpelijk te brengen is bijna revolutionair in deze kunstmatig ingewikkelde realiteit waarin we dagelijks leven. Waarin we met angsten leven en wantrouwen omdat we niet eens meer weten waardoor we nu echt wakker liggen s’nachts. Yanis benoemd dat, en zegt dat er in elk Europees land verschillende symptonen zijn van hetzelfde fenomeen. Een beetje zoals Global warming in het ene land voor een overstroming zorgt terwijl het in een ander land aardbevingen brengt.

Diem25, het gesprek gaat verder, lid worden kan maar donaties worden niet gevraagd. Het Manifest is makkelijk te vinden en open toegankelijk, zoals dat natuurlijk hoort bij een democratische partij. Er is ruimte voor het gesprek.

Yanis benadrukt dat er ook oplossingen afgedwongen mogen worden.

Het volk dat een dictatorschap vormt over haar vertegenwoordigers, in plaats van andersom? Ik denk na over deze vraag die spontaan in me opkomt. Waarom formuleer ik het eigenlijk zo? Net zoals Yanis heeft nagedacht of Europa in haar huidige vorm de moeite waard is om te redden. Hij vind van wel, dus is DIEM25 er. We staan aan de vooravond van veranderingen die pas over 10 jaar zichtbaar zullen zijn, en hij vraagt ons aan welke kant we dan willen staan?

Ik merk dat ik deze toon ook wel een beetje inspelen op onderbuikgevoelens vind.. dat doet Geert Wilders ook.

Maar ik zit hier, en ik luister. Ik hou wel van een moderne Robin Hood.

 

Advertisements

Gers

 

Het was ooit ‘De Keijzer’, toen was het er ook al gers.

En nu is het officieel.

De zaak is in een nieuw jasje gestoken, het valt me meteen op zodra ik het terras op loop. De verhoogde zitbanken voor de ramen zien er gezellig en uitnodigend uit, en het ruim opgezette terras valt half onder een luifel die bescherming beloofd als het te koud of te nat wordt. Binnen zijn de oude houten balken op het plafond vervangen door een collage van zwart witte foto’s, en achterin de zaak, waar er vroeger een bruinige muur te zien was, staan nu de dagschotels op het krijtbord opgeschreven. Gers is fris.

Vroeger waren hier elke zondag jamsessies. Dan werd er muziek gespeeld door vaste gezichten, de blues werd uit gitaren geperst en het volume van de zang liet geen ruimte meer voor het voeren van een normaal gesprek. Iedereen bewoog dan mee met de blues, er werden blikken uitgewisseld, en het kwam niet zo vaak voor dat je niet de kans had om samen met iemand naar huis te gaan.

Er zijn mensen die elkaar ontmoet hebben in de Keijzer, en elkaar daarna nooit meer hebben los gelaten. En er waren mensen die hier juist kwamen om iets of iemand los te kunnen laten. Het maakte allemaal niet zoveel uit, uiteindelijk kende iedereen elkaar. Een avondje uit begon en eindigde vaak in de Keijzer. Ik kwam er met vriendinnen, dan dronken we een biertje of wat fris, wisselden we stiekeme blikken als net de verkeerde jongen een praatje aanknoopte terwijl je eigenlijk gewoon even door de mensen heen, richting het toilet wilde gaan.

Ik heb een plekje gevonden op het terras, op de vroege vrijdagavond is het er rustig.Er zit een groep jongens die elkaar kennen van de voetbal, er lopen bekende en onbekende gezichten voorbij, en her en der zit een stelletje, of wat vrienden te kletsen. Mijn vriendinnen komen zo hierheen. We zijn ouder, en net als de Keijzer hebben we ons in nieuwe jasjes gestoken.

De eigenaar van Gers komt buiten een praatje maken met wat van zijn gasten op het terras. Op zijn nieuwe zwarte Nikes, stapt hij casual rond in een klassieke blauwe blouse met opgestropen mouwen en daar bovenop een ‘vergeten te scheren’ baardje. Licht grijze plukken gemeleerd door wat eens donkere krullen geweest moeten zijn.  Geen onknappe man, en trots op zijn zaak.  De muziek is gericht op de doelgroep, 80’s&90’s, de dertig plussers, hij wil vooral een gezellige plek bieden zonder gedoe, en dat is precies zoals ik de sfeer op dit terras ervaar.

Als hij weg is knoop ik zelf een praatje aan met de mensen die naast mij zitten. Een stel dat besloten heeft hun weekend in te luiden met het lekkere dat er geserveerd wordt, en hebben hun aanstaande vakantie al in hun hoofd. We dollen wat met twee jonge bouwvakkers die met hun biertje een afzakkertje nemen voor ze op huis aan gaan. De zon schijnt en het is goed toeven op het terras. Ik vraag hen of zij zich de jamsessies nog herinneren. En of met het interieur ook dat veranderd is?  Maar zondag is in ere gehouden, doordat er live muziek is, dat is leuk om te horen.

Mijn vriendinnen komen eraan, er ontstaat een golf van blijdschap in onze begroeting, en raken al meteen niet met elkaar uitgepraat. Het beloofd een ouderwets gezellige avond te worden. Of een gerse.

We moeten nog even aan de nieuwe naam wennen, die we herkennen uit onze jeugd.

Toen tof nog tif was en gers erg gaaf. 

 

(c) Wendert

Blog at WordPress.com.

Up ↑