Search

Wendert

Category

Column

Yanis en DIEM25

czqe_jdxeaach6f

Het is zondagavond  als ik aansluit in de rij die zich voor de deur van Paradiso in Amsterdam heeft gevormd. Even verderop staat een zwart taxi busje en in het kleine groepje mensen zie ik de man staan waar het vanavond om draait.

Als ik in mijn omgeving iets vertel over deze man, struikel ik steevast over zijn achternaam, dus noem ik hem gewoon Yanis. Alsof het een vriend is. En dat heb ik nog niet eerder gehad met een econoom, of een politicus, of een wetenschapper. Ben ik fan?

Yanis heeft charisma, als je hem hoort spreken wil je luisteren, en hij brengt een boodschap die helemaal aansluit bij de tijd waarin we nu leven. Een gedachtengoed van veel mensen, en hun stemmen die geen aansluiting vinden bij de huidige gevestigde orde. Maar ook niet rechts stemmen wil.

Daaromheen is Yanis zijn partij aan het oprichten. Ik ga er geen dure woorden voor gebruiken, want ondanks dat ik links georienteerd ben, en ook linkshandig schrijf, voel ik er niets voor om elitair om te springen over een partij met een boodschap die uiteindelijk juist heel simpel is.

Bij het binnentreden van de zaal, liggen op alle stoelen flyers van DIEM25. Ik zoek een plekje en ga zitten. De partij van Yanis, die hij op Europees niveau overkoepelend wil opzetten, en in elk Europees land vertegenwoordigd wil zien wordt vanavond gelanceerd. Strategisch vlak voordat de Nederlanders naar de stembus gaan ingezet, om alvast iets extra’s te geven om over na te denken. Vanavond sluiten vier politici aan die de Nederlandse partijen PVDA, D66, SP en Groen Links vertegenwoordigen. Yanis zoekt de verbinding. En voor zover ik kan zien, lukt dat, want zijn ideeën worden serieus genomen en zelfs verwelkomt. Op de flyer lees ik dat er seminars gehouden worden in andere steden, zoals Utrecht, Den Haag en Rotterdam, en de Universiteit van Amsterdam.

Beginnen niet alle revoluties op de universiteiten? Ga ik vanavond een revolutionair horen spreken? Ik vermoed van wel, maar we zullen het pas veel later echt weten. Ik hoor verschillende talen om me heen in het publiek, dat overwegend dertig plus en blank is. De voertaal van de avond is Engels. De toegangs kaarten voor vanavond waren populair bij een jong publiek dat op sociale netwerken naar kaarten bleef zoeken, nadat bleek dat het uitverkocht was. Een frisse wind dat oudere linkse rakkers, zoals de man die naast me is komen zitten en een praatje met me maakt, met een glimlach rond laat kijken door de zaal.

De man naast me kent Yanis, net als ik, van You tube. Hij eet een bruine boterham met kaas die hij uit zijn rugzak pakt en begint met me over de partij voor de dieren, omdat de oplossingen voor werkeloosheid bijvoorbeeld op een groenere manier moeten worden opgelost omdat het allemaal veel duurzamer wordt zo. Dat de mensen hier allemaal verder willen kijken dan hun neus lang is. Ik brabbel iets terug over die nieuwe Nederlandse partij, iets met Forum voor de Democratie, en wil nog vragen of de man de internet krant de Correspondent kent? Maar halverwege slik ik mijn eigen woorden in want ik heb geen zin om te praten. En zoveel kaas heb ik er nou ook weer niet van gegeten. Iedereen praat al zoveel, ik zit hier vanavond om te luisteren. En dit stuk te schrijven om mijn indruk te verwoorden. Als leek.

Op Facebook wordt een livestream opgestart en ik zie mezelf op het beeldscherm voorbij komen. Ik hou er niet van in een politiek hokje te worden gezet, maar wie hou ik voor de gek? Ik zit hier toch maar op een zondag avond terwijl ik er honderd kilometer voor heb moeten rijden. Dat zou ik voor de ideeën van de PVV en meneer Wilders niet doen.

Op het scherm start nu voor de aanwezigen een introfilm van de avond. Beelden van de wereld worden afgewisseld met de uitspraken van bijvoorbeeld Rui Tavaris over morele verantwoordelijkheid en Julian Assange en zijn strijd voor transpirantie. Een woord dat een pijler blijkt te zijn voor DIEM25, maar wie Yanis langer kent, had ook niet anders verwacht. Het gaat vanavond over kennis, identiteit, waarnemingen, immigratie, het ontwaken van Europa in deze tijd waarneer en twee hoofdstroming aan de fundering van Europa aan het vreten zijn. De kapitalistische fabriek die vergeet naar al haar werknemers te kijken, het sociale verval tengevolge, en rechts dat oprukt omdat de mensen niet meer goed weten waar dat onderbuik gevoel naar elkaar,  werkelijk door komt. DIEM25 richt zich op de huidige status quo en deze niet omver schoppen maar innovatief aanpakken. Zodat immigratie problemen in de kern van het probleem ruimte krijgt voor oplossingen, het volk niet opdraait voor fouten die in het bedrijfsleven gemaakt worden en daaribj de banken voorop. Een manier om arbeidsvoorwaarden Europees te reguleren zodat er voor iedereen meer perspectief komt. Het klinkt fris.

Yanis komt ook fris over, het is iemand waaraan je kan zien dat hij een gezonde levenstijl heeft, hij stelt zich bescheiden op, maar spreekt bevlogen en wacht zijn momentne geduldig af. Zijn lichaamstaal is niet agressief, hij spreekt met open handpalmen en maakt oogcontact met het publiek. Als hij gaat zitten neemt hij een ontspannen houding aan waar tevredeneheid over het gesprek dat gevoerd wordt vanaf straalt. Althans, dat is wat ik zie, als ik naar hem kijk. De gespreksleider heeft hem bij het vraag en antwoord gesprek, dat tussen de vertegenwoordigers van D66. PVDA, SP en Groen Links plaats vind, geprobeerd te betrekken. Maar Yanis geeft er summier antwoord op en houdt zich verder afzijdig. De vraag laat hij liever ook door de anderen beantwoorden en daar stuurt hij de gespreksleider weeer mee terug. Hij wacht liever zijn eigen moment af, concludeer ik vanuit de zaal.

Ikzelf ervaar het luisteren naar het Nederlandse kwartet als een leuke uiteenzetting van motivatie over de wil om problemen op te lossen, maar hoor geen doortastende hamerslag voor innovatie en werkbare oplossingen voor oude problemen. Toch zie ik wel bevlogenheid bij deze politici. Kathalijne Buitenweg van Groen Links staat naast Renske Leijten van de SP, en Alexander Rinnooy Kan van D66 en Marit Maij van de PVDA doen ook hun duit in het zakje. Zij het wat gecontroleerder bij de laatst genoemde in woordkeus lijkt het wel. Dat is precies wat Yanis zo interessant maakt, en wellicht DIEM25 als partij. Zoals Geert rechts hamert, biedt Yanis rustig maar ferm een linkse tegenstem. Die je echt hoort.

Zodra de tijd ingaat die gereserveerd is voor de speech van Yanis, komt hij dan ook direct binnen. Hij geeft aan dat hij niet te tijd heeft om overal op in te gaan maar dat manifesto van DIEM25 voor iedereen te lezen is, en hij transpirantie wil. Hij wil Europa niet onderuit halen maar juist zien dat het een ware democratie is. Dat het volk meer inzicht geboden wordt over het wandelpad van hun vertegenwoordigers. En wanneer deze bij elkaar komen er een livestream van zou moeten zijn, met beelden die gearchiveerd kunnen worden zodat beloftes die zijn gedaan kunnen worden achterhaald en de vertegenwoordigers van het volk ook echt ter verantwoording kunnen worden geroepen. Een transpirantie die nu in Europa niet bestaat, en de totalitaire macht die een select Europsese elite heeft samen met de Centrale Europese bank controleerbaar moet zijn. Dat dit het recht is van het volk binnen een democratie en dat deze democratische vorm in het huidige Europa niet bestaat. Terwijl als de Centrale bank morgenochend besluit dat alle banken moeten sluiten, niemand daar iets aan kan doen. Dat de machten die nu vrij spel hebben totalitair zijn. En Europa zichzelf daarmee ondermijnt, er geen sprake is van democratie en dit leidt tot verdeling. Niet alleen door een Brexit dat mede daardoor mogelijk werd, maar ook verdeling in de Europese landen zelf, onder de bevolking, in de provincie, tot in het dorp en in de straat waar je woont. Dat we niet mogen verzanden naar het politieke klimaat van de jaren twintig met de crisis die daar bij hoorde en dat ons bracht naar de jaren dertig, waardoor de Tweede wereldoorlog mogelijk werd. Dat we dat niet mogen accepteren. Europa bedreigt haar eigen stabiliteit, en daarmee haar invloed op de wereld en niet in de laatste plaats haar invloed op haar eigen bevolking.

Ik mag Yanis wel. Zijn ideeën over Europa brengen onmiskenbaar haar falen aan het licht en zijn oplossingen zijn verrassend simpel. Zijn gave om zijn visie begrijpelijk te brengen is bijna revolutionair in deze kunstmatig ingewikkelde realiteit waarin we dagelijks leven. Waarin we met angsten leven en wantrouwen omdat we niet eens meer weten waardoor we nu echt wakker liggen s’nachts. Yanis benoemd dat, en zegt dat er in elk Europees land verschillende symptonen zijn van hetzelfde fenomeen. Een beetje zoals Global warming in het ene land voor een overstroming zorgt terwijl het in een ander land aardbevingen brengt.

Diem25, het gesprek gaat verder, lid worden kan maar donaties worden niet gevraagd. Het Manifest is makkelijk te vinden en open toegankelijk, zoals dat natuurlijk hoort bij een democratische partij. Er is ruimte voor het gesprek.

Yanis benadrukt dat er ook oplossingen afgedwongen mogen worden.

Het volk dat een dictatorschap vormt over haar vertegenwoordigers, in plaats van andersom? Ik denk na over deze vraag die spontaan in me opkomt. Waarom formuleer ik het eigenlijk zo? Net zoals Yanis heeft nagedacht of Europa in haar huidige vorm de moeite waard is om te redden. Hij vind van wel, dus is DIEM25 er. We staan aan de vooravond van veranderingen die pas over 10 jaar zichtbaar zullen zijn, en hij vraagt ons aan welke kant we dan willen staan?

Ik merk dat ik deze toon ook wel een beetje inspelen op onderbuikgevoelens vind.. dat doet Geert Wilders ook.

Maar ik zit hier, en ik luister. Ik hou wel van een moderne Robin Hood.

 

Advertisements

Hussein

 

Ik dacht niet meer aan hem, zoals je niet meer aan elke herinnering uit je jeugd terug denkt. Niet vergeten maar ook niet meer aanwezig in je alledaagse bezigheden en leven.

Tot ik na een avond bij vrienden in de metro onderweg naar huis het gesprek nog eens naliep dat ik met hen had naar aanleiding van een stuk dat ik geschreven had. Het gesprek dat ik had met vrienden ging over overtuigingen die kunnen botsen in het dagelijks leven. Over verschillen van geloof en hoe deze onderdeel zijn van de identiteit van mensen. Het was een open gesprek, en een interessant gesprek. Wat was racisme eigenlijk? En hoe ver gaat racisme? Een onderwerp dat ook steeds meer in nieuwsberichten terug komt.

En onderweg naar huis kwam mijn eigen eerste ervaring met racisme terug. Ik ben opgegroeid in een buurt waar veel eerste generatie turken woonden en met hun kinderen ging ik naar school. De basisschool. Ik wist wel dat zij anders waren, vooral doordat zij een taal konden spreken die ik niet kon. Ikzelf vond er verder niet veel anders aan.

Ik speelde tikkertje met hen op het pleintje op school of in de buurt. We noemde de hoogste flat in de wijk de Turkenflat omdat er veel Turkse mensen in woonden, en we speelden verstoppertje op de gallerijen. Ik vond dat Ok met Hanna moest trouwen later, want die waren dikke vrienden, en ik vond Habib lief, en Issie altijd leuk om mee op te trekken. En er was altijd een Turks meisje, die al wat ouder was, die ik heel knap vond. Op haar wilde ik stiekem wel een beetje lijken.

Er waren geen problemen, wij waren kinderen.

Ik weet niet meer hoe oud ik was, maar het was de fase van ontluikende verliefdheden en ik zal niet ouder zijn geweest dan twaalf of misschien dertien, toen ik Hussein ontmoette. Een prachtige jongen. Net zo oud als ik, en zo onbevangen. Zijn zachte vriendelijke ogen, een open gezicht, en gulle lach. Hij was lief. Een goede jongen.  We kregen verkering. Hij vroeg mij, en ik zei ja. Het was onschuldig, ik weet nog dat hij mij na een paar weken met hem mee naar huis nam en ik zijn moeder ontmoette. Hij gaf me die dag een gouden ketting met een blauw oogje eraan. Die dag, en in de dagen daarna waren we onafscheidelijk.

Maar mijn vader kreeg er lucht van. Ik weet niet meer hoe dat kwam, maar ik weet wel wat volgde.

Mijn vader verbood mij nog langer om te gaan met Hussein. Ik mocht geen verkering hebben. Dat vond ik maar stom en eigenwijs als ik was, weigerde ik datn ook te luisteren. Mijn vader pikte het echter niet en prentte me in dat het echt niet mocht. Het geloof van Hussein verbood het zei hij. Opgegroeid in een christelijke setting wist ik wel van geloven af maar bij ons thuis was het nooit iets waar we het verder over hadden. We waren zelf geen kerkgangers. En nu was het geloof ineens van groot belang. Ik begreep dat niet en bleef Hussein zien. Toen mijn vader daar achter kwam kreeg ik thuis de wind van voren, het zou tot een gesprek gaan komen met de Imam van de Moskee, en die zou het Hussein ook gaan verbieden en dan zou iedereen in de problemen komen.

Mijn vader verbood me nogmaals nog met Hussein om te gaan. Met de dreiging van de Imam boven me, wilde ik niemand in problemen brengen.

De volgende dag gaf ik Hussein zijn ketting terug. Ik weet niet meer wat ik gezegd heb. Maar ik weet nog wel dat het niet goed voelde, en ook nog dat ik me vreselijk voelde toen ik Hussein die dag zag weglopen. Hij verdween in het tunneltje dat mijn buurt van de zijne scheidde. De symboliek van dat moment drong toen nog niet tot me door. Met de felle reactie van mijn vader nog naklinkend in mijn hoofd verdween hij uit zicht. Ik mocht van mijn vader en van de Iman niet verliefd zijn op Hussein. En dat was dat.

Dat is het enige dat ik wist.

Ineens was Hussein anders dan ik. Niet vanwege de taal. Maar vanwege belangrijke mensen die het verboden. Was dit racisme? Was het angst? Ik heb het nooit begrepen, want we deden niets verkeerds.

Het was mijn eerste keer dat ik geconfronteerd werd met een ander geloof. Dat iets niet mocht vanwege een Imam. Dat ik iets dat ik liefhad op die grond moest afwijzen. Nog jaren heb ik getwijfeld of de Imam echt boos zou zijn geworden op Hussein. Of dat mijn vader het vooral over zijn eigen onbegrip had gehad? Was ik de eerste aanvaring voor Hussein met racisme?  Ik heb hem daarna nooit meer gezien. Het staat me bij dat hij verhuisd was. En uiteindelijk ben ik hem lange tijd vergeten. Maar ik had een les gehad in het maken van onderscheid op basis van geloof. 

Bijna dertig jaar later, zittend in de metro met mijn hoofd tegen het raam, weet ik het weer. En gelukkig, weet ik nu beter.  

Een herinnering kan niemand je verbieden.

Ervan leren ook niet.

 

Boks?

Geef-me-de-boks11-1132x670

 

Ik krijg een slap handje. Niet eens een echte hand, meer een soort stijve afwijzende, onbeantwoorde hand terug. Beleefd genoeg om een hand te ontvangen, maar afwijzend genoeg om de hand niet met hetzelfde gebaar te beantwoorden.

Ik ben verbaasd.

Ik heb er weleens over gelezen dat dit gebeurd maar nu ik het zelf mee maak is het ontzettend raar. Om zo, een geen hand te krijgen, wanneer je hem wel geeft.

Ik merk dat ik er op afknap.

En ondanks dat ik opensta voor de gebruiken van andere mensen die vanuit hun eigen cultuur anders dan de mijne kunnen, en mogen zijn. Vind ik dit echt zo onbeleefd. We weten allemaal waar een handdruk voor staat. Een begroeting, of in dit geval voor een besloten afspraak. Ter bevestiging en erkenning. We hebben met elkaar stilzwijgend afgesproken dat het in Nederland zo werkt.

Deze non handdruk vind plaats in mijn eigen huis. Ik merk dat ik me beledigd voel. Zoals ik me beledigd zou voelen wanneer er ondanks een rookverbod binnen toch zonder meer een sigaret opgestoken wordt. Als ik nog iets eerlijker met mezelf ben, besef ik me dat ik er eigenlijk gewoon kwaad over ben.

Mag ik dat zeggen?

Of heb ik dan geen goede manieren? Ben ik dan een racist of een of andere foob?

Ik vind dat je buiten de kaders van je eigen cultuur in een gemeenschappelijke democratische ruimte, die onze maatschappij is, je gebruik moet maken van algemeen aanvaarde en ‘afgesproken’goede manieren. Dat is je plicht als burger om de maatschappij waarin we met zijn allen leven leuk te houden, zodat ieders cultuur daarin kan bestaan zonder dat er ruzie van komt.

Zolang ik niet van de cultuur ben waarin er geen hand gegeven wordt, maar je bevind je wel in mijn huis, en in onze open democratische leefruimte, dan verwacht ik niet dat ik ineens rekening moet gaan houden met gebruiken die de mensen met hun vrienden delen of thuis gebruikelijk zijn.

Ja, dit zit me dwars. Meer dan ik leuk van mezelf vind, maar stukken minder dan dat het de man dwars zal zitten die mijn goede manieren zonder meer subtiel afwees.

Het zal ongetwijfeld zijn dat in zijn beleef(de) wereld ‘goed’ anders omschreven wordt dan in de mijne, maar het gemeenschappelijk goed gaat altijd nog boven de individualiteit als we het een beetje leefbaar met elkaar willen houden.

Het was maar een handgebaar, iets kleins.. maar toch. Religie, culturele normen en waarden, andere talen, dat doe je maar thuis. Niet ongevraagd bij een onbekende, bij een ander in huis, en ook niet in de gemeenschappelijke ruimte van onze maatschappij.

Bij een ander thuis hou je je namelijk aan de regels van de gastvrouw of heer. Zo wordt respect namelijk gegeven, en ook weer terug ontvangen. Wederzijds. Moet ik nu een bordje op mijn deur hangen met:
“Wat je thuis doet moet je zelf weten, maar bij mij thuis geven we elkaar gewoon een hand.”

Misschien moet ik voortaan gewoon iedereen maar een ‘boks’ geven..

 

(c) Wendert

 

Gers

 

Het was ooit ‘De Keijzer’, toen was het er ook al gers.

En nu is het officieel.

De zaak is in een nieuw jasje gestoken, het valt me meteen op zodra ik het terras op loop. De verhoogde zitbanken voor de ramen zien er gezellig en uitnodigend uit, en het ruim opgezette terras valt half onder een luifel die bescherming beloofd als het te koud of te nat wordt. Binnen zijn de oude houten balken op het plafond vervangen door een collage van zwart witte foto’s, en achterin de zaak, waar er vroeger een bruinige muur te zien was, staan nu de dagschotels op het krijtbord opgeschreven. Gers is fris.

Vroeger waren hier elke zondag jamsessies. Dan werd er muziek gespeeld door vaste gezichten, de blues werd uit gitaren geperst en het volume van de zang liet geen ruimte meer voor het voeren van een normaal gesprek. Iedereen bewoog dan mee met de blues, er werden blikken uitgewisseld, en het kwam niet zo vaak voor dat je niet de kans had om samen met iemand naar huis te gaan.

Er zijn mensen die elkaar ontmoet hebben in de Keijzer, en elkaar daarna nooit meer hebben los gelaten. En er waren mensen die hier juist kwamen om iets of iemand los te kunnen laten. Het maakte allemaal niet zoveel uit, uiteindelijk kende iedereen elkaar. Een avondje uit begon en eindigde vaak in de Keijzer. Ik kwam er met vriendinnen, dan dronken we een biertje of wat fris, wisselden we stiekeme blikken als net de verkeerde jongen een praatje aanknoopte terwijl je eigenlijk gewoon even door de mensen heen, richting het toilet wilde gaan.

Ik heb een plekje gevonden op het terras, op de vroege vrijdagavond is het er rustig.Er zit een groep jongens die elkaar kennen van de voetbal, er lopen bekende en onbekende gezichten voorbij, en her en der zit een stelletje, of wat vrienden te kletsen. Mijn vriendinnen komen zo hierheen. We zijn ouder, en net als de Keijzer hebben we ons in nieuwe jasjes gestoken.

De eigenaar van Gers komt buiten een praatje maken met wat van zijn gasten op het terras. Op zijn nieuwe zwarte Nikes, stapt hij casual rond in een klassieke blauwe blouse met opgestropen mouwen en daar bovenop een ‘vergeten te scheren’ baardje. Licht grijze plukken gemeleerd door wat eens donkere krullen geweest moeten zijn.  Geen onknappe man, en trots op zijn zaak.  De muziek is gericht op de doelgroep, 80’s&90’s, de dertig plussers, hij wil vooral een gezellige plek bieden zonder gedoe, en dat is precies zoals ik de sfeer op dit terras ervaar.

Als hij weg is knoop ik zelf een praatje aan met de mensen die naast mij zitten. Een stel dat besloten heeft hun weekend in te luiden met het lekkere dat er geserveerd wordt, en hebben hun aanstaande vakantie al in hun hoofd. We dollen wat met twee jonge bouwvakkers die met hun biertje een afzakkertje nemen voor ze op huis aan gaan. De zon schijnt en het is goed toeven op het terras. Ik vraag hen of zij zich de jamsessies nog herinneren. En of met het interieur ook dat veranderd is?  Maar zondag is in ere gehouden, doordat er live muziek is, dat is leuk om te horen.

Mijn vriendinnen komen eraan, er ontstaat een golf van blijdschap in onze begroeting, en raken al meteen niet met elkaar uitgepraat. Het beloofd een ouderwets gezellige avond te worden. Of een gerse.

We moeten nog even aan de nieuwe naam wennen, die we herkennen uit onze jeugd.

Toen tof nog tif was en gers erg gaaf. 

 

(c) Wendert

De gunfactor van succes.

comfort-zone

 

Succesvol zijn, iets dat we met zijn allen nastreven.

Of het nu is in je carrière, het tot een succes maken van je eigen bedrijf, succes in de liefde, een goede sportprestatie, het succes van je kind, het maken van die ene mooie foto, of het najagen van je droom..

We willen allemaal ergens in slagen. Ergens goed in zijn. En het mooie is dat we dat allemaal op onze eigen manier ook zijn. Succes kan niet alleen gemeten kan worden aan het zichtbare eindresultaat. Het gaat het veel vaker om de weg die ernaartoe heeft geleid.Hoe vaak is de weg naar succes niet geplaveid met falen en fouten? En ook met onze menselijke kracht van blijven proberen tot iets lukt.  Weet ik veel, welke weg naar succes, anderen hebben moeten nemen? Of wat het hen heeft gekost? Welke risico’s ze namen, of hoe lang er op iets geoefend is. Van mij mogen ze vooral trots zijn dat het ze is gelukt.Wat het ook is. Klein of groot.

Maar omdat de weg naar succes vaak zo onzichtbaar is zien we van elkaar vaak alleen het eindresultaat, en daardoor kan succes heel ongrijpbaar lijken.

“Dat lukt mij nooit’, is de gedachte die op de loer ligt.

Wat ons weer onzeker kan maken over onszelf, dus zijn we niet altijd blij met het succes van een ander, omdat het ons ook kan confronteren met wat wij aan onszelf tekort vinden schieten. We hebben dan weleens moeite het een ander te gunnen. “Waarom zij wel?”..

Jay-Z is een hele succesvolle man. We kennen hem allemaal, en zijn vrouw Beyoncé ook. Hij gaf onlangs een radio interview ( Te vinden onder ‘This is hiphop ‘op You tube )

En zei:

Als mensen succes hebben, zijn er altijd mensen die daar moeite mee hebben. Die vinden dat die persoon niet op die plek hoort, of er alleen maar gekomen is door hulp van anderen. Er zijn ook mensen die zich laten inspireren door het succes van anderen, die ernaar kijken en tegen zichzelf zeggen; ‘Ik kan ook iets doen, iets bereiken’.

Maar de mensen die er kritiek op hebben gaan op zoek naar redenen om hun kritiek te onderbouwen, zijn ontzettend goed in uitzoeken waardoor, waarom en door wie deze of gene succes heeft gekregen.

Deze mensen zijn intelligent!

Ze weten precies te onderzoeken hoe een succes tot stand is gekomen, maar ze zouden hun intelligentie moeten gebruiken, om ook voor zichzelf een pad uit te stippelen!

Hij heeft het over de gunfactor.

Wat is de gunfactor?  

Volgens een vriendin van mij is het “iets” dat je hebt. Ik ben het met haar eens, ze weet zelf niet altijd dat zij de gunfactor heeft. Ze heeft een heel open en hartelijk gezicht, is altijd beleefd en durft te zeggen wat ze nodig heeft, of denkt, waardoor ze vaak een ‘ja ‘krijgt op vragen die ze stelt. Of tot oplossingen komt. Alsof het haar aan komt waaien. Het gaat bijna vanzelf. Maar het is vooral dat ze weet wat ze wil. Daar kom ik nog op terug.

De gunfactor heeft ook te maken met jezelf iets gunnen.

Want, wat als het je niet van nature goed af gaat?  Als je niet de juiste uitstraling hebt? Hoe kom je aan de middelen, om ergens iets van te maken? Kan je dan niet succesvol zijn?

In al die zelftwijfel komt een de eerste basis van jouw eigen succes al boven.                           Je stelt vragen! Door jezelf vragen te stellen maak je voor jezelf al helder wat je wilt.Ook als je vraag niet duidelijk is, zoals: “Hoe kom ik aan de middelen om ergens iets van te maken?”

Gun jezelf de tijd om te zoeken naar antwoorden.

Maak de vragen dan kleiner: ‘Wat wil ik graag kunnen? Hoe kom ik aan kennis of kunde?Wat ben ik bereid daarin te investeren? Of voor op te geven? Staan in je vragen niet al de antwoorden op wat jij nodig hebt? 

Heeft Jay-Z gelijk als hij stelt dat je zelf een pad kan uitstippelen?

Ik denk dat hij iets heel belangrijks aanhaalt. Met de juiste vragen volgt vanzelf een pad. Het klinkt zo zweverig en ver van je bed, maar.. lees nog even mee.

Alles begint bij een idee. Het idee van wat jij wilt. Dat kan een vaag idee zijn die je kunt verduidelijken door het stellen van vragen. Behalve de vraag: ‘Hoe hebben anderen het gedaan?’ Kan je aan jezelf voorzichtig de vraag beginnen te stellen.. ‘Hoe zou ik het kunnen doen?’ Tot je duidelijk ziet wat je graag zou willen, en wat je daarvoor nodig hebt. 

De manier waarop je jezelf vragen stelt is ook belangrijk.  Praktische vragen gaan over wat je nodig hebt. En gevoelsmatige vragen gaan over hoe iets voelt. 

Ben je bang? Wat kan je doen aan die angst? Voelt het niet goed?  Waarom niet?  Past het niet bij je, of overzie je het niet?

Deel het op in stukjes. Wordt het met jezelf eens over wat je wilt.

Daarna, heel cruciaal: Vragen stellen waarin wat je nodig hebt mee geformuleerd is. Bijvoorbeeld: Hoe kan ik met Obama salsa dansen in Cuba?

Als je deze manier van vragen aan jezelf stelt, ontdek je waar je zelf naartoe kan werken. Kan je dansen? Of heb je les nodig? Ga je sparen voor een reis naar Cuba? Wanneer is Obama in Cuba?

Nu wordt het tijd om anderen mee te laten denken.

Als je deze vragen ook aan anderen stelt komt de gunfactor terug. Gun jezelf de hulp van anderen, en gun anderen het plezier van jou te helpen. Mensen doen dat graag maar weten pas wat jij nodig hebt als je het antwoord in je vraag verwerkt. 

Misschien tref je iemand die zegt: ‘Ik weet dat Obama over een paar weken op Cuba is!’De volgende vraag is; ‘Waar kan ik Obama tegenkomen?’ En als Obama de komende tien jaar niet naar Cuba gaat? Of als mensen zeggen dat je droom belachelijk is? Je vooral normaal moet doen?

Nu niet vervallen in negativiteit.

Wil je dan je doel bijstellen? Of geef je het op? Dat bepaal alleen jij. 

Voor het halen van je succes zal je altijd moeten investeren. Als je antwoord nu al is dat je niets investeren wilt, gun jezelf dan dat je blij bent met het hebben van een droom. 

Wil je wel investeren?

Investeren heeft niet altijd alleen maar met geld te maken, maar ook vooral met tijd. Bijvoorbeeld;

Ga je naar het geld dat je nodig hebt toewerken, of sparen? Ben je bereid dingen op te geven? Zoals de tijd die je nu in andere dingen steekt, zodat je bezig kan zijn met je doel?  En je doel zelf?  Wat heb je daar voor over?  Van welke beslissing ga je ook echt werk maken? Heb je tijd nodg om te werken aan je zelfvertrouwen? Welk deel van je doel ben je bereid bij te stellen, als dat nodig blijkt?  Wil je part time werken, en minder verdienen zodat je tijd over houdt om te oefenen op je gitaar? Zodat je in een bandje kan gaan spelen als dat jouw droom is. Succes hoeft niet altijd in een carriëre te zitten. Zoals je ziet.

Welnu..

Je bent in Cuba aangekomen, en je hebt daar een plaats gevonden waar je kan gaan dansen,  het adres gekregen van de dansschool in Nederland waar je lessen bent gaan volgen.

Twee derde van je doel heb je gehaald!

En ondanks dat je Obama niet als danspartner hebt, want je bent door de politie weg gestuurd bij het hotel waar hij verblijft.. ben je gelukkig dat je het geprobeerd hebt, en heb je zomaar een groot deel van je droom verwezenlijkt. En dat is succes! En het zou zomaar kunnen dat je ineens een veel leukere danspartner treft.

Gun het jezelf!

 

(c) Wendert

 

 

Elitaire vogeltjes

 

Screenshot 2016-04-11 at 11.24.59

Mijn stadse balkon is comfortabel ingericht.

Ik zit op de kussens van mijn bankje.
De eerste lentezon komt in de verte langzaam op, het is nog vroeg, en ik drink mijn koffie met een dot slagroom. Je kunt je dag maar beter goed beginnen tenslotte.
Het is pure verwennerij zo wakker te kunnen worden, en ik adem dankbaar de frisse ochtendlucht in, tot diep in mijn longen.
Voor mij staan volkstuin huisjes, mensen maken er gezellige stukjes grond van.
Ik neem me voor om er een deze dagen te gaan kijken. Ik ben nieuwsgierig naar al die kleine huisjes. Het ziet er zo gezellig uit.


Ik kijk door een rij bomen vol vrolijke vogels heen, dat gekwetter en getetter, maakt het nog mooier allemaal. Er vliegen parkieten en papegaaien tussen de stadsduiven en kraaien, en er loopt zelfs een fazant langs de sloot. Ze lijken zich nergens aan te storen.
De lente blaadjes maken hun kleine beginnetjes, de ene boom wat vlotter dan de andere. Knopjes hier, kleine blaadjes daar.
Ik woon in de stad, maar wel in een groene wijk. En die wordt de komende maanden alleen maar groener.
Ik staar wat voor me uit, en ik zie door de okergele gloed van een treurwilg die tot bloei komt, de blauwe contouren van een zwembad.
Een elitair stukje Nederland mag daar in de zomer genieten van de verfrissing die het zwembad biedt. De ballotagecommissie bepaalt dat je een bepaalde postcode moet hebben, en de juiste handtekeningen moet verzamelen.
Waarna zij je verzoek van lidmaatschap bespreken en na een verklaring omtrent goed gedrag mag je wellicht op hun wachtlijst, indien je het lidmaatschap betalen kunt natuurlijk.


Ze zijn trots op het feit dat het badhuis door een architect ergens begin vorige eeuw ontworpen is, en dat zij zonder gemeentelijke subsidie het bad in ere houden.
Dat is ook best mooi.
Jammer dat ze het niet willen delen.
Een nieuwsgierig geworden journalist heeft ooit geworsteld met deze elitaire houding, en benoemde daarbij dat er geselecteerd wordt op de juiste postcode.. terwijl directe buurtgenoten met uitzicht op het zwembad blijkbaar de juiste postcode niet hebben.
De commissie is van mening dat zij een schoon en rustig zwembad hebben en ook graag zo willen houden.
Ach.. het is charmant dat dit soort mensen nog bestaan denk ik dan maar. Het is een kwestie van smaak.. (Klasse)verschil moet er tenslotte zijn, toch?
En smaak is met geld niet te koop. Of wel?
Voor de vogels maakt het niets uit.

Even van de wereld..

IScreenshot 2016-04-12 at 10.36.38

Ik ben verhuisd.
En mijn internet is nog niet mee verhuisd.
Ik ben wakker geworden, heb mijn koffie gezet en zit nu een beetje doelloos op de bank.
Mijn ochtend ritueel is verstoord.
Ik kijk naar de lampjes op de modem, maar het lampje dat aangeeft dat er internet is, brand niet. Een licht zenuwachtig gevoel overvalt me, en ik loop naar de keuken.
Daar pak ik het vaatdoekje van het aanrecht en loop ermee door het huis.
Ik lach om mijn eigen neurotische reactie, en breng het vaatdoekje weer terug naar de keuken.

Ik besluit op mijn balkon te gaan zitten, en zie de lentezon opkomen achter de bomenrij in de verte.
Ik hoor vogels fluiten, en zie hoe mensen hun huizen verlaten en hun dag starten.
De komende tijd ben ik vrij van verplichtingen, maar ik weet nog niet wat ik nu met mijn dag wil gaan doen.
‘Even googelen of er iets te doen is in de buurt’ Denk ik.
‘Oh nee, dat kan niet..’
Ik wil een vriendin appen en vervloek mezelf dat ik een pre paid telefoon heb zonder internet abonnement.

Doordat mijn verhuismelding niet meteen doorkwam bij mijn internet provider blijf ik drie weken lang thuis afgesneden van de rest van de wereld. Ik heb ook geen televisie.
Mijn ochtendritueel verplaatst zich naar mijn balkon, alleen ik en mijn bakje koffie.
Uit mijn boekenkast heb ik weer eens een echt boek gepakt om te lezen.
Dat blijkt goed gezelschap.
Ineens zijn er dagen dat ik het internet niet eens mis.
Ik heb voor het eerst in lange tijd weer uren besteed aan een oude hobby, en ben vaker buiten gaan wandelen. Ik bel een vriendin, terwijl ik echt nooit bel en ze lacht me een beetje uit.
Nu kan ik geen foto sturen dat ik mijn tong naar d’r uitsteek.

Er is ruimte gekomen voor andere dingen, meer tijd, en ik merk dat ik zonder constante verbinding met de wereld in een veel kalmer vaarwater kom met gewone dagelijkse dingen. Er is geen afleiding die me steeds onderbreekt. Geen nieuws om te volgen.
Doordat ik ook geen televisie heb mis ik dat er in Brussel aanslagen zijn gepleegd. Daar kom ik pas achter als ik bij de metro veel politie zie en iemand vraag waarom dat zo is.
Het is vreselijk nieuws, en de mensen zijn angstig, ik ben verbaasd dat ik dat heb kunnen missen.
Het voelt alsof ik daardoor een dag minder mee gemaakt heb dan de rest.
Een dag heb ik extra gekregen zonder over terroristen na te hoeven denken.
Een gewonnen dag die ik liever aan alle slachtoffers had gegeven.
Weer terug thuis, zie ik het internet lampje branden op mijn modem.
Ik loop nog even door, naar mijn balkon.

Blog at WordPress.com.

Up ↑