Ik ben begonnen met het schrijven van een boek, een lang gekoesterde wens van mij waar ik nu aan werk. Dat is een werk ( en opgave..pfff haha )  waar ik voorlopig nog niet klaar mee ben, maar de eerste tien hoofdstukken zijn tot stand gekomen en worden momenteel verwerkt en nagekeken zodat ik daarna weer verder kan met schrijven.Het is voor mij belangrijker het boek te schrijven, dan dat het een hoogvlieger moet zijn. Het boek heeft 3 verhaallijnen die uiteindelijk samenkomen in de uiteindelijke beslissing van de hoofdpersoon.

Het is een semi fictionele roman, de personages en gebeurtenissen die beschreven worden, daar wordt met liefde, lef en realiteit aan gewerkt en gedacht.

Voor nu.. een korte preview.. uit mijn klad, tot de tijd daar is dat ik kan zeggen: Dit is mijn boek!

 

 

Komt ie:

 

Vijf jaar geleden was Vera begonnen aan haar reisjes. De eerste keer dat ze besloot om alleen te gaan stapte ze in haar oude geliefde roze Fiat Cinqueciento en reedt dertienhonderd kilometer richting de Franse Côte d’Azur. Met haar dakraampje open en meezingend met haar muziek kwam ze na twee dagen rijden aan op een camping in Frejus.

Daar zette ze haar tentje op, om vervolgens dagelijks de omgeving te gaan verkennen. De markt van Frejus, en het nabijgelegen Saint Raphael waar ze de trein pakte richting Monaco, waar ze op haar slippers en in haar vakantie kloffie de dure winkels instapte van de grote modeontwerpers zoals Chanel en Dior aan de Avenue des Beaux Arts. De verkoopsters hadden vertwijfeld naar haar gekeken, in hun blikken nauwelijks verborgen de vraag of zij wel een dame was die in staat zou blijken tot een aanschaf over te gaan. Met rechte schouders en hoofd in de lucht liep Vera langs de verkoopsters, die het vervolgens niet in hun hoofd haalden haar niet het voordeel van hun eigen twijfel te geven. Vera had verveeld naar de tassen gekeken, af en toe een zure getuite lippen getrokken, om vervolgens stoïcijns de winkel te verlaten. De verkoopsters verbaasd achterlatend. Om vervolgens wel echt te gaan winkelen in Nice, op de route met de trein terug, waar het centrum veel betaalbare winkels en boetiekjes heeft. Vera genoot van de vrijheid om zelfs een beetje met haar identiteit te spelen. En liet zich deze dagen vooral leiden door waar haar eigen nieuwsgierigheid haar bracht.

In Port Grimaud vond ze een veerdienst die je met een klein bootje voor nog geen tien euro naar de haven van Saint Tropez voer. Voor het vierdubbele, wist ze,  zou ze haar auto daar kunnen parkeren. Het was niet de eerste keer dat ze Saint Tropez zou bezoeken. Het was een mooie dorpje om mensen te kijken. Vera en Max hadden dat ook ook een keer samen gedaan. Ze dacht aan hem, was het nostalgie of heimwee? Terwijl ze zich door de baai in de richting van wat ooit een vissersdorpjes was geweest liet voeren voelde ze een stilte in haar. Ze was hier, zonder hem.

Als Vera eerlijk was, wilde ze de stappen die ze daar samen hadden gedaan, nog een keer overdoen. Net zoals toen kocht Vera ook nu een broodje tonijn bij een straatkraampje op een van de pleintjes. Liep ze een kleine supermarkt in om een blikje cola te halen, om vervolgens op de kade langs te haven te gaan zitten terwijl alle rijkdommen van de wereld voorbij kwamen. Vanuit de parkeerplaats van de haven reden auto’s voorbij waar een autoshow in Las vegas een puntje aan kon zuigen. De haven zelf lag vol met prachtige boten, of nee, dat mochten geen boten heten maar ‘Yachts’. Er liep een meisje voorbij met aan drie mannen die haar met dure Louis Vuitton koffers volgde. Ze had een verveelde blik op haar gezicht. Een beetje zoals Vera zich had aangemeten in Monaco. Terwijl ze haar broodje at dacht ze dat het ook een luxe was om niet al te rijk te zijn. Het leek haar minder gedoe om gewoon ergens te gaan zitten, met een simpel rugzakje en een blikje cola, dan dat er anderen nodig waren om voor je spullen te zorgen. Hoewel.. als iemand haar een yacht aanbood, met een knappe kapitein, en een ongelimiteerde creditcard zou ze geen nee zeggen.

S’avonds, als Vera terugkeerde naar haar tentje schreef ze bij het licht van haar zaklampje, al haar indrukken van de dag op in een boekje. Dan at ze haar stokbrood met brie, en dronk haar wijn uit haar plastic beker, en genoot van het cliché dat ze op dat moment was.

Liever had ze iemand gehad waarmee ze kon kletsen. Ze sprak geen Frans, en de Fransen spraken maar weinig Engels dus veel aanspraak had ze niet. Vera legde doorgaans makkelijk contact, maar hier leek het niet te willen vlotten dus had ze dat idee laten varen, en haar eigen plan verder getrokken. Na negen dagen werd de stilte wel erg oorverdovend dus besloot ze een paar dagen eerder dan gepland weer naar huis te rijden. Ze voelde zich trots, dat ze gegaan was en keek tevreden naar haar auto. Dat kleine roze ding had haar toch maar even veilig heen en weer gereden.

Nu Vera terug dacht aan haar eerste reis alleen, zag ze duidelijk hoe dat voor haar een eerste stap was geweest…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements