Search

Wendert

Sneak preview van mijn boek..

Ik ben begonnen met het schrijven van een boek, een lang gekoesterde wens van mij waar ik nu aan werk. Dat is een werk ( en opgave..pfff haha )  waar ik voorlopig nog niet klaar mee ben, maar de eerste tien hoofdstukken zijn tot stand gekomen en worden momenteel verwerkt en nagekeken zodat ik daarna weer verder kan met schrijven.Het is voor mij belangrijker het boek te schrijven, dan dat het een hoogvlieger moet zijn. Het boek heeft 3 verhaallijnen die uiteindelijk samenkomen in de uiteindelijke beslissing van de hoofdpersoon.

Het is een semi fictionele roman, de personages en gebeurtenissen die beschreven worden, daar wordt met liefde, lef en realiteit aan gewerkt en gedacht.

Voor nu.. een korte preview.. uit mijn klad, tot de tijd daar is dat ik kan zeggen: Dit is mijn boek!

 

 

Komt ie:

 

Vijf jaar geleden was Vera begonnen aan haar reisjes. De eerste keer dat ze besloot om alleen te gaan stapte ze in haar oude geliefde roze Fiat Cinqueciento en reedt dertienhonderd kilometer richting de Franse Côte d’Azur. Met haar dakraampje open en meezingend met haar muziek kwam ze na twee dagen rijden aan op een camping in Frejus.

Daar zette ze haar tentje op, om vervolgens dagelijks de omgeving te gaan verkennen. De markt van Frejus, en het nabijgelegen Saint Raphael waar ze de trein pakte richting Monaco, waar ze op haar slippers en in haar vakantie kloffie de dure winkels instapte van de grote modeontwerpers zoals Chanel en Dior aan de Avenue des Beaux Arts. De verkoopsters hadden vertwijfeld naar haar gekeken, in hun blikken nauwelijks verborgen de vraag of zij wel een dame was die in staat zou blijken tot een aanschaf over te gaan. Met rechte schouders en hoofd in de lucht liep Vera langs de verkoopsters, die het vervolgens niet in hun hoofd haalden haar niet het voordeel van hun eigen twijfel te geven. Vera had verveeld naar de tassen gekeken, af en toe een zure getuite lippen getrokken, om vervolgens stoïcijns de winkel te verlaten. De verkoopsters verbaasd achterlatend. Om vervolgens wel echt te gaan winkelen in Nice, op de route met de trein terug, waar het centrum veel betaalbare winkels en boetiekjes heeft. Vera genoot van de vrijheid om zelfs een beetje met haar identiteit te spelen. En liet zich deze dagen vooral leiden door waar haar eigen nieuwsgierigheid haar bracht.

In Port Grimaud vond ze een veerdienst die je met een klein bootje voor nog geen tien euro naar de haven van Saint Tropez voer. Voor het vierdubbele, wist ze,  zou ze haar auto daar kunnen parkeren. Het was niet de eerste keer dat ze Saint Tropez zou bezoeken. Het was een mooie dorpje om mensen te kijken. Vera en Max hadden dat ook ook een keer samen gedaan. Ze dacht aan hem, was het nostalgie of heimwee? Terwijl ze zich door de baai in de richting van wat ooit een vissersdorpjes was geweest liet voeren voelde ze een stilte in haar. Ze was hier, zonder hem.

Als Vera eerlijk was, wilde ze de stappen die ze daar samen hadden gedaan, nog een keer overdoen. Net zoals toen kocht Vera ook nu een broodje tonijn bij een straatkraampje op een van de pleintjes. Liep ze een kleine supermarkt in om een blikje cola te halen, om vervolgens op de kade langs te haven te gaan zitten terwijl alle rijkdommen van de wereld voorbij kwamen. Vanuit de parkeerplaats van de haven reden auto’s voorbij waar een autoshow in Las vegas een puntje aan kon zuigen. De haven zelf lag vol met prachtige boten, of nee, dat mochten geen boten heten maar ‘Yachts’. Er liep een meisje voorbij met aan drie mannen die haar met dure Louis Vuitton koffers volgde. Ze had een verveelde blik op haar gezicht. Een beetje zoals Vera zich had aangemeten in Monaco. Terwijl ze haar broodje at dacht ze dat het ook een luxe was om niet al te rijk te zijn. Het leek haar minder gedoe om gewoon ergens te gaan zitten, met een simpel rugzakje en een blikje cola, dan dat er anderen nodig waren om voor je spullen te zorgen. Hoewel.. als iemand haar een yacht aanbood, met een knappe kapitein, en een ongelimiteerde creditcard zou ze geen nee zeggen.

S’avonds, als Vera terugkeerde naar haar tentje schreef ze bij het licht van haar zaklampje, al haar indrukken van de dag op in een boekje. Dan at ze haar stokbrood met brie, en dronk haar wijn uit haar plastic beker, en genoot van het cliché dat ze op dat moment was.

Liever had ze iemand gehad waarmee ze kon kletsen. Ze sprak geen Frans, en de Fransen spraken maar weinig Engels dus veel aanspraak had ze niet. Vera legde doorgaans makkelijk contact, maar hier leek het niet te willen vlotten dus had ze dat idee laten varen, en haar eigen plan verder getrokken. Na negen dagen werd de stilte wel erg oorverdovend dus besloot ze een paar dagen eerder dan gepland weer naar huis te rijden. Ze voelde zich trots, dat ze gegaan was en keek tevreden naar haar auto. Dat kleine roze ding had haar toch maar even veilig heen en weer gereden.

Nu Vera terug dacht aan haar eerste reis alleen, zag ze duidelijk hoe dat voor haar een eerste stap was geweest…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

L’amour court les rues

ce84a1174b16d2669781e82d2de7f8bb_large

 

Het is een klassiek plaatje, zoals ze daar door de straten van Montmartre struint.

Haar lange haren nonchalant verstopt onder de brede rand van haar grote zwarte hoed, het ceintuur van haar modieuze jas om haar slanke middel gestrikt, en een nauwsluitende pantalon met daaronder haar zwarte bescheiden hakjes.

De straatsteentjes van Montmartre laten haar zoeken naar haar balans. Ze houdt haar postuur vast, met moeite, en haar blik is meer naar binnen dan op haar omgeving gericht.

Ze is naar Parijs gekomen om afscheid te nemen van haar minnaar. Als ze een moment vinden om elkaar te zien. Als hij tenminste komt. Ze weet dat ze hem niet echt gaat missen, toch hoopt ze op een laatste ontmoeting. Maar ze is in Parijs, dus ook als hij er niet zal zijn, geniet ze van de stad. 

Parijs is niet haar favoriete stad, ondanks haar prachtige straten, mensen en gebouwen, ondanks de mode, de kunst, en de kleine balkonnetjes, ondanks de allure, de restaurantjes en de kleurrijke smaakvolle macarons, ondanks de drukte, de geheime trappetjes, en de liefde. Want die liefde, daar heeft Parijs haar niets in te bieden.

De eerste keer dat ze naar Parijs ging gaf de stad haar al haar idee van de liefde.  Het was een eindstation terwijl ze juist daar een nieuwe halte om in te stappen had gezocht. De Thalys had geen stoelen meer over, dus zaten ze apart. En dat bleven ze.                      Jaren later bezocht ze haar nog eens met een nieuwe liefde, naast elkaar wandelend door de straten, maakte de stad haar opnieuw duidelijk dat ook deze liefde niet voorbestemd was.  Ze kregen er ruzie en misten het vuurwerk bij de Eiffeltoren omdat het er die nacht niet was. Parijs gaf haar de koude schouder. En nu een aantal jaar later, is ze alleen gekomen.

Haar minnaar, een spannende Amerikaan, die haar hier komt opzoeken, die man laat ze maar al te graag los. Ze wist dat Parijs haar daar wel bij zou helpen.  En dit keer koos Parijs voor haar, dat wist ze zeker. Het was niet lang geleden dat Parijs zelf liefdeloos aangevallen werd. In de nacht van vrijdag de dertiende werden er op meerdere plekken aanslagen gepleegd want haar en haar inwoners tot diep in het hart raakte. Parijs trok haar verdedigingsmuren op, en liet niemand in of uit zonder de uitvoerige controle van haar soldaten. Dat had zij zelf ook moeten doen.  Al waren Parijs en zij het eens dat het geen manier van leven is..

Ze liep terug naar haar hotel, tijd om van schoenen te wisselen en haar hoge hoed op de stoel naast het bed in haar hotel neer te leggen. Vlakbij haar hotel stapte ze nog even een patisserie binnen, waar ze een amandel matcha croissant kocht.  De croissant besprenkeld met amandelen en gevuld met een zachte mousse smaakte naar groene thee, en ze sloot heel even haar ogen bij het eerste bescheiden hapje. Waarna ze het mee naar boven, naar haar hotelkamer, om in alle rust even te eten en de drukte van de stad te laten voor wat het was.

Niet veel later, hangend over het franse balkonnetje van haar homer, zag ze hoe hij door een vriend voor haar hotel werd afgezet.  Met dubbele gevoelens keek ze toe hoe hij uitstapte. Ze had zin om hem te zien, maar op hetzelfde moment dat hij hij daadwerkelijk voor haar hotel stond was ze het laatste beetje respect voor hem verloren. Ze was blij dat dit niet haar man was, ook al kwam hij nu wel voor haar. Hij wist het ook. In een poging zijn geweten te sussen pakte hij haar in een stevige omhelzing en sprak liefdevolle woorden waarvan ze beiden wisten dat het allemaal leugens waren gebleken. Ze liet hem begaan. Gaf een beetje toe aan haar eigen eenzaamheid. Als twee vreemden die de schijn hoog hielden van iets dat nooit echt was geweest, zaten ze naast elkaar op bed. Ze voelde zich een vrije vrouw. Dat was ze de afgelopen dagen in deze stad al geweest, nog voor hij het wist. Nu bekeek hij haar, er zat een spijt in zijn blik, maar wat heb je aan spijt? Deze zelfde week had Parijs haar alvast een les en een oefening voor vandaag gegeven. Alsof de duivel ermee speelde. De stad liet haar Wilfred tegenkomen, een color locale.  Hij kwam op haar pad en hij kwam haar meer tegen dan zij hem. Ze had zelf niet geweten waar ze heen liep, en dus gewoon maar wat aan het wandelen was gegaan. Hij deed dit wel vaker, een mooie vrouw bij de hand pakken en uitnodigen voor een bakje koffie. Die Wilfred kwam haar tegemoet gelopen.

‘Hello madame!’ Ze keek op en zag een zwerver staan. Sceptisch liet ze toe dat hij haar hand greep, twee vriendelijke ogen keken haar aan en ze luisterde naar zijn Frans met een beleefde glimlach terwijl ze haar hand langzaam terugtrok uit de zijne. Over gaande naar het Engels zei hij dat hij natuurlijk had kunnen weten dat zo’n lange mooie dame geen Francaise kon zijn, waarna hij bewonderend naar haar figuur keek. Ze kon er wel om lachen. ‘Ga je mee een koffie drinken?’

‘Eh..nee, nee, ik ben onderweg.’ Stamelde ze een beetje verbaasd over zijn directheid. ‘Kom! Je leeft maar een keer, ik wil gewoon even zitten en praten met deze mooie dame, dan delen we een sigaret, en dan sta je op en ga je weer verder op pad?’Ze keek hem zo kil mogelijk aan. ‘Wees niet bezorgd, ik ben gewoon vriendelijk, heb jij ook zin om vriendelijk te zijn?’ Ze ontdooide, dit was een grappige man. ‘Waarom ook niet? Dacht ze, en haakte haar arm in zijn uitnodigende arm en liep met hem mee. Vrolijk stak hij af in geklets terwijl ze de straat overstaken en neerstreken bij een van de kleine tafeltjes bij een cafe.

Het bleek zijn stamcafe te zijn, waar hij een graag geziene gast was, en terwijl hij als een heer plaats maakte zodat zij kon gaan zitten, bood hij haar een sigaret aan en bestelde twee koffie. Voor hij haar kon vragen waar ze vandaan kwam en wie ze was, was zij de eerste die de vragen stelde. Zijn naam was Wilfred, een lokale straat artiest verantwoordelijk voor een van de meest voorkomende zinnen die je tegenkomt terwijl je door de straten van Parijs struint. 

“L’amour court les rues! 

‘Wat betekent het?’ vroeg ze hem nieuwsgierig.. Wilfred ging ervoor zitten, en keek haar droevig aan.  Hij had eens een grote liefde gekend. Het was alsof alles op zijn plaats viel en tegelijkertijd niets meer klopte in zijn wereld toen hij haar ontmoette. En zo voelde het ook voor haar. Onafscheidelijk hadden ze samen van het leven genoten, ze werden overal samen gezien, mensen leken te worden aangetrokken door hun liefde, tot ze hem op een dag plots verliet. Ze was zo uit zijn leven gelopen, en hij had haar nooit meer gezien.  Gebroken dwaalde hij in de periode daarna door de straten, zoekend naar ogen zoals de hare, zoekend naar haar lach, kijkend naar andere gelukkige stelletjes, toen hem plots de zin binnenviel: ‘De liefde loopt door de straten.. ‘ Sindsdien siert hij de straten van Parijs op met zijn leus en zoekt hij ook andere street-art op, waarvan hij thuis een collectie maakt.

‘Hij kan het mooi vertellen, deze typische man’. Ze reageerde door hem te vertellen dat ze street-art een van de leukste vormen van kunstuiting vind omdat daar de vrijheid nog in zit, het heeft iets rebels en het is niet te vangen in een hokje. Het vrolijkt de straten op en kleurt gevels, zodat het niet langer grauw of grijs is en zet soms na tot denken of veroorzaakt een glimlach. Instemmend knikkend volgde hij haar enthousiasme. ‘Ja mensen zijn mooier als ze lachen, en haar lach was prachtig..’ Wilfred zag er slonzig uit, zijn haar door de war, een oude leger jas en afgetrapte schoenen. Hij had wel schone nagels en had zichzelf onlangs nog geschoren. Terwijl ze hem zo in zich opnam en naar zijn verhaal over de liefde luisterde, stond hij plots op en zei; ‘Kom mee, ik laat je het zien!’ Hij legde geld neer voor de rekening en pakte opnieuw haar hand. ‘Laat ik me maar gewoon storten in dit korte avontuur’, dacht ze. Geen idee waar hij het over had.‘Kijk! daar is er net een weg, merde! Ik heb m gemist, maar zijn stencil is nog nat, nu kan ik het voorzichtig van de muur afhalen en meenemen naar huis!’ Met grote zorg rolde hij het stuk papier van de muur en liet de lijm wat drogen. Als een teer stuk in zijn handen liep hij er vervolgens mee weg. ‘Ga maar mee zei hij dan laat ik het je zien, we gaan naar mijn huis.’

‘Wat ben ik in godsnaam aan het doen, flitste even door haar hoofd, maar ze liep mee. ‘Maak je geen zorgen, ik ben ook fotograaf. Ik doe de Paris Fashionweek enzo en maak ook portretten. Iedereen kent mij hier.’ Natuurlijk geloofde ze hem niet, maar aangezien hij de helft kleiner dan zij was, dacht ze, ik laat me gewoon meevoeren, heb toch niks anders te doen. Als er iets gebeurd kan ik hem vast wel aan. Wandelend richting zijn huis, wees hij op verschillende plekken de street-art van anderen aan en ook zijn eigen leus. ‘Ik heb ermee in de krant gestaan’ vertelde hij vol trots. In Parijs ben ik op mijn manier een klein beetje beroemd. En inderdaad, overal waar hij met haar langsliep zeiden de mensen hem gedag.                                                                                     Zijn appartement was klein, in de woonkamer lag wiet, dat hij haar aanbood, maar ze weigerde, en er stond een groot rommelig bed, een oude versleten bruine leren bank. Aan de muren hingen verschillende foto’s. Mooie foto’s.                                                  ‘Wijn?’                                                                                                                                                  Ze pakte de fles die hij haar overhandigde aan en schonk het glas halfvol dat hij haar zojuist gegeven had.  ‘Heb je die foto’s zelf gemaakt?’                                                              ‘Ja, natuurlijk, ik heb je toch verteld dat ik fotograaf ben? Mag ik van jou mooie foto’s maken? Je bent prachtig, ik wil het vastleggen, dit moment ook, het is mooi zo.’’Ik ben geen model’ hoorde ze zichzelf leggen, en ik ben niet zo goed in poseren en foto’s.         ‘Ga eens bij het raam staan, doe maar, dan maak ik een foto!’  Zijn vrolijke toon maakte het moeilijk om nee te zeggen, dus ging ze ongemakkelijk bij het raam staan.

‘Klik! Klik!’ Hij schoot een paar foto’s. En pakte haar daarna in een omhelzing vast.        ‘Ik wil met jou vrijen..’                                                                                                                      Nu moest ze zelf echt even terug naar de realiteit. Ze dacht aan haar minnaar, aan het kleine appartement waarin ze zich nu bevond en aan de vraag; Hoe kom ik hier weg?’       ‘Nee, zei ze resoluut.’ Er was niets meer van haar eerdere onzekerheid over. ‘Wilfred, ik ga niet met je vrijen, echt niet.’                                                                                                  ‘Wees maar niet bang’ Zei hij. ‘Ik geef je nu mijn nummer en dan bel je me later. Dan ga je met me mee wijn drinken met mijn vrienden, ik nodig jou uit!’                               ‘Bedankt Wilfred, ik heb genoten van de wandeling met je, en van je gastvrijheid, maar nu moet ik echt gaan’. Haar wijnglas laat ze achter op zijn tafel en pakt haar jas nog voordat hij dit voor haar kan doen. Ze zag zijn gebaar en beleefd gaf ze hem nog een kus op zijn wang, waarna ze zichzelf naar buiten liet, zijn appartement uit.

Dat was minder moeilijk dan ze had gedacht, hij loopt haar ook niet achterna.  Verbaasd over haar eigen assertiviteit en trots op zichzelf dat ze zo duidelijk voor zichzelf gekozen heeft, wist ze nu, dat ze dit ook met hem zou doen. Wilfred belde ze niet meer.                En diezelfde boodschap zou ze haar minnaar ook geven.

Dat is wat door haar hoofd gaat terwijl hij haar zoent. Hij zoent lekker, en ze wist dat hij ook lekker vrijen kon. Alleen dit moment was er nog, waarna ze elkaar nooit meer zouden opzoeken of zien. Dus vreeën ze. Ze vreeën alsof ze bij elkaar hoorden, en hadden sex alsof ze twee vreemden waren.  Waarna ze beiden stil vielen en elkaar niets meer te zeggen hadden. Ze liet hem rustig bekijken wat hij nu wilde doen. En hij stamelde onsamenhangende zinnen over het leven en zichzelf. Probeerde zijn innerlijke complexen uit te leggen, zaken die haar allang niet meer interesseerde, sinds ze zelf zijn spelregels had begrepen en was uitgespeeld. Nu keek ze naar hem, zoals ze dat deze dagen al eens eerder had gedaan. Bij Wilfred. Alsof Parijs haar een les mee had willen geven voor dit moment.                                                                                                                    ‘Ik wil dat je gaat.’ Ze pakte zijn jas en bood hem die resoluut aan. ‘Ik wil dat jij naar huis gaat, naar je vrouw, en de keuzes maakt die je hoort te maken. Mij niet meer belt, of opzoekt.’ Hij knikte alleen maar en trok zijn jas aan. Daarmee liet ze hem de deur uitstappen, die ze rustig achter hem sloot. Ze keek hem nog even na, vanachter het gordijn van het raam, hetzelfde raam dat eerder nog open had gestaan zodat ze vanaf haar franse balkon de straat in had kunnen kijken. Maar nu had ze geen behoefte om hem tegemoet te zien. Ze wilde dat hij met elke stap die hij nam meer uit haar leven verdween.

Parijs had haar onder haar vleugels genomen. En dit keer had ze haar les begrepen. Parijs voelde als een goede vriendin die haar de waarheid had vertelt.           Wilfred had gelijk.  De liefde loopt door de straten van Parijs, soms niet helemaal zoals het hoort, of zoals je het verwacht. Op een dag zal ze nog een keer in Parijs zijn, en als de liefde dan goed zit, zal de stad haar alle romantiek van zichzelf geven. Zoals alleen zij dat kan.

‘L’amour court les rues!’

De Bikkels van Ibiza

f7f454daeae0b840456e95901e1ca959

Met een grote teug vult hij zijn longen vol lucht voor hij het water raakt en zich laat afzakken naar de bodem. Beheerst opent hij zijn ogen in het heldere zoute water dat hem toestaat de bodem van de baai laat zien zo’n drie meter onder zijn zeilboot.Hij kocht de boot voor nog geen vierduizend euro en besloot simpelweg naar het zuiden te varen waar hij bij San Antoni zijn anker uitgooide. Langzaam laat hij zichzelf afzakken naar de bodem, de lijn naar zijn anker volgend.  Eenmaal beneden vouwt hij zijn handen om het anker om te voelen hoe stevig het ligt. Het voelt zwaar, liggend op de bodem, het ligt niet stevig genoeg daarom laat Patrick wat lucht uit zijn longen en zet zijn voeten schrap op de vloer van de baai terwijl hij het anker dieper de bodem in trekt en duwt. Net als hij zich wat benauwd begint te voelen ligt het er stevig genoeg bij en laat hij langzaam de lucht uit zijn longen los terwijl hij zich op de bodem afzet en naar boven zwemt.

Er komt vanavond laat een storm aan.

Zo een die het water vertroebelt en aan de mast van zijn boot rukt. Die zijn boot heen en weer zal doen deinen en van zijn kajuit dezelfde chaos zal maken als waarin de wind zich bevindt. Een storm met de kracht die zijn boot eventueel kapot laat slaan op de golven of naar de rotsen langs de kust zal doen driften.. Tenzij hij zijn anker stevig heeft. Zijn boot mag niet gaan driften want als zijn boot vastloopt dan is het gedaan.Gedaan met zijn vrijheid, dus legt hij haar vast. Een paradox, die het leven van Patrick zelf bijna perfect omschrijft. Hij doet niet aan concessies. Hij leeft op zijn manier, dat is wat telt. Patrick drijft voldaan op zijn rug, het water is nu nog rustig. De zon schijnt alsof er staks niets komen gaat. En hij krijgt een idee. Hij zwemt naar zijn boot en klimt uit het water. Lachend zwaait hij naar zijn buurman die een paar meter verderop ligt terwijl het water van zijn rug afglijdt over zijn blote gebruinde kont. Andre ziet zijn maatje bezig en schud lachend zijn hoofd.

Het is halverwege November en het weer is wispelturig. De winter probeert het te winnen van de late herfstzon, die elders in Europa nergens zo schijnt als op dit eiland. De zon brandt hier feller, de herfst is zoals de lente en, alles is omvangrijker op dit eiland. Als de regen valt stroomt het water als spontane rivieren door de straten, dan spoelt het achtergebleven vuil na de intense zomer, samen met de laatste zekerheden van de meeste bewoners op het eiland, weg. De bewoners trekken zich spaarzaam terug in hun huizen, gehuurde appartementen of de kamer die ze ergens huren. De periode van onzekerheden breekt aan. Voor de vaste bewoners van het eiland wordt het leven langzamer en rustiger, en de tijdelijke seizoen werkers die overblijven weten niet of ze er het volgende seizoen nog zullen zijn. Velen trekken weg, terug naar het Spaanse vaste land of naar tijdelijke banen elders in de wereld. Netwerken worden aangelegd om een wankel soort  baanzekerheid te creëren, en de lucky few blijven ook in de winter hippie en bohemian. Voor allen geldt; iedereen moet eerst de winter door. Patrick en Andre ook. 

Andre houdt van deze periode. Op zijn eigen boot, ligt ook hij kosteloos voor anker op het open water, en zijn piraten zoals hij, ook in de winter voor hun plezier op het eiland.Andre zorgt voor de boten van andere mensen, in zomer en winter, met in de zomer wat meer en wat extra vertier. Andre meerde aan nadat zijn relatie stuk liep, zijn hart compleet verkocht. en nadien compleet gebroken, verliet hij Ukraine, kocht een boot en bood zich sindsdien aan, als betrouwbaar manusje van alles. Andre is een humorvolle, rustige man, met een diepere laag die hij niet snel laat zien. Patrick daarintegen heeft een nerveuze maar krachtige energie, en heeft zijn hart gegeven aan een vrouw van wie hij zeker is dat zij hem begrijpt, en die de kunst verstaat hem vrij te laten. Een nuchtere Nederlander, en een durfal. Twee uitersten zo op eerste gezicht. Andre zag Patrick voorbij varen worstelend met het motortje achter het gele rubberen bootje dat Patrick vanaf zijn boot naar de wal moet varen. Het pendelbootje van Andre zelf lag er ook wat mistroostig bij, hij was toe aan een nieuwe, maar zijn motortje werkte nog goed, dus hij deed het ermee.  Patrick heeft heeft de gave overal iets van te maken, maar dat motortje lukt hem niet zo goed.  Rustig gadegeslagen door Andre had Patrick moeten peddelen, hij kon er zelf om lachen gelukkig, dus toen hij dichtbij genoeg was riep Andre hem bij zich en bood een biertje aan, en ook maar meteen wat hulp met het motortje.  Dat aanbod sloeg Patrick niet af, die ook meteen kans zag Andre een bootje te verkopen. Patrick voorzag in zijn natje en droogje doordat hij voor een Nederlands bedrijf watersportartikelen aan de man bracht. Het liep redelijk en dus bood hij Andre wat opties aan. Andre mocht de ondernemende Patrick wel,  het bleef dan ook niet bij wat biertjes.

Die opties daar zouden ze het nog wel over hebben..

  • Wordt vervolgd.. –

Inzending NPO Boekenweek schrijfwedstrijd. Thema: Verboden Vrucht.

362c8eaa148d24c1d389c8ea229e3c05

… De rubberen zool van haar linkerschoen kraakt een beetje bij elke stap die ze zet.

Het zachte geluid zet een ritme vast in haar gedachten.

Een ritme dat ze volgt, zoals een soldaat marcheert, recht op het doel af.

Dat durft ze niet.

Ze houdt even halt..

Hoewel het bijna onhoudbaar is wil ze niet tot impulsieve acties overgaan.

Niemand die het weet. ‘Laat ik dat vooral zo houden’ Zegt ze tegen zichzelf.

Ze loopt verder, haar zool kraakt weer, en ze glijdt terug in het ritme van haar gedachtes.

Ze heeft het warm, maar het komt niet in haar op de sjaal die ze om haar hoofd draagt, wat losser te trekken, zodat er lucht bij kan.

Tussen haar schouderbladen trekken haar spieren samen en er staat een constante druk op haar ogen.

Er is niemand die het aan haar ziet.

Met een ruk draait ze zich om.

‘Shit!’ Haar ademhaling versnelt, haar ogen slaat ze snel neer, even friemelt ze langs de zoom van haar jas. Ze voelt hoe haar sjaal achter op haar hoofd langs haar haren naar beneden zakt.

‘Nu niet in paniek raken’ Ze wil niet in paniek raken.

Ze weet dat wat ze aan het doen is niet klopt. Dit kan ze niet maken. Een golf van eenzaamheid overvalt haar en snel duwt ze de donkere consequenties van haar gevoelens weg.

Ze staat met haar rug naar het trottoir en laat de mensen voorbij wandelen terwijl ze in de winkelruit kijkt. Ze kijkt naar zichzelf, en dan weer naar de mensen. De vrouw die naar haar terugkijkt lijkt een vreemde. Ze herkent haar niet maar de verwarring in haar blik wel. Toch houdt ze van haar, ook als ze er niet mag zijn. Ook als wat ze aan het doen is niet mag.

Ook als niemand het weet. Ze staat daar.

Ze weet het niet.

Ze weet niet meer wat ze moet doen. Ze kan geen kant op. Hier had ze niet aan moeten beginnen. De zwaartekracht zuigt haar vast aan de grond, het duizelt haar een beetje.

In de etalage van de winkel staan tijdschriften en boeken, ze laat haar blik over de titels gaan zonder er eentje werkelijk te lezen en kijkt dan weer snel terug in de weerspiegeling van de ruit.

Nu is het moment, ze telt de stappen die zij nog moet zetten.

Met haar hoofd licht gebogen draait ze zich half om, ze houdt haar adem in en strekt haar vingers uit. Vlinderlicht raken haar vingertoppen de achterkant van haar jas.

En weg is ze. Ze loopt door. Ze heeft het niet gemerkt.

Haar mond voelt droog, en ze hoort en ziet even niets of niemand meer.

Niemand heeft iets door gehad.

Opgelucht haalt ze adem, voor vandaag is het genoeg.

Zo dichtbij haar is ze nog niet eerder geweest.

Ze hoort het ritme van het lichte gekraak van haar rubberen zool weer, het geluid irriteert. Met tegenzin wandelt ze terug naar huis.

Naar hem.

Yanis en DIEM25

czqe_jdxeaach6f

Het is zondagavond  als ik aansluit in de rij die zich voor de deur van Paradiso in Amsterdam heeft gevormd. Even verderop staat een zwart taxi busje en in het kleine groepje mensen zie ik de man staan waar het vanavond om draait.

Als ik in mijn omgeving iets vertel over deze man, struikel ik steevast over zijn achternaam, dus noem ik hem gewoon Yanis. Alsof het een vriend is. En dat heb ik nog niet eerder gehad met een econoom, of een politicus, of een wetenschapper. Ben ik fan?

Yanis heeft charisma, als je hem hoort spreken wil je luisteren, en hij brengt een boodschap die helemaal aansluit bij de tijd waarin we nu leven. Een gedachtengoed van veel mensen, en hun stemmen die geen aansluiting vinden bij de huidige gevestigde orde. Maar ook niet rechts stemmen wil.

Daaromheen is Yanis zijn partij aan het oprichten. Ik ga er geen dure woorden voor gebruiken, want ondanks dat ik links georienteerd ben, en ook linkshandig schrijf, voel ik er niets voor om elitair om te springen over een partij met een boodschap die uiteindelijk juist heel simpel is.

Bij het binnentreden van de zaal, liggen op alle stoelen flyers van DIEM25. Ik zoek een plekje en ga zitten. De partij van Yanis, die hij op Europees niveau overkoepelend wil opzetten, en in elk Europees land vertegenwoordigd wil zien wordt vanavond gelanceerd. Strategisch vlak voordat de Nederlanders naar de stembus gaan ingezet, om alvast iets extra’s te geven om over na te denken. Vanavond sluiten vier politici aan die de Nederlandse partijen PVDA, D66, SP en Groen Links vertegenwoordigen. Yanis zoekt de verbinding. En voor zover ik kan zien, lukt dat, want zijn ideeën worden serieus genomen en zelfs verwelkomt. Op de flyer lees ik dat er seminars gehouden worden in andere steden, zoals Utrecht, Den Haag en Rotterdam, en de Universiteit van Amsterdam.

Beginnen niet alle revoluties op de universiteiten? Ga ik vanavond een revolutionair horen spreken? Ik vermoed van wel, maar we zullen het pas veel later echt weten. Ik hoor verschillende talen om me heen in het publiek, dat overwegend dertig plus en blank is. De voertaal van de avond is Engels. De toegangs kaarten voor vanavond waren populair bij een jong publiek dat op sociale netwerken naar kaarten bleef zoeken, nadat bleek dat het uitverkocht was. Een frisse wind dat oudere linkse rakkers, zoals de man die naast me is komen zitten en een praatje met me maakt, met een glimlach rond laat kijken door de zaal.

De man naast me kent Yanis, net als ik, van You tube. Hij eet een bruine boterham met kaas die hij uit zijn rugzak pakt en begint met me over de partij voor de dieren, omdat de oplossingen voor werkeloosheid bijvoorbeeld op een groenere manier moeten worden opgelost omdat het allemaal veel duurzamer wordt zo. Dat de mensen hier allemaal verder willen kijken dan hun neus lang is. Ik brabbel iets terug over die nieuwe Nederlandse partij, iets met Forum voor de Democratie, en wil nog vragen of de man de internet krant de Correspondent kent? Maar halverwege slik ik mijn eigen woorden in want ik heb geen zin om te praten. En zoveel kaas heb ik er nou ook weer niet van gegeten. Iedereen praat al zoveel, ik zit hier vanavond om te luisteren. En dit stuk te schrijven om mijn indruk te verwoorden. Als leek.

Op Facebook wordt een livestream opgestart en ik zie mezelf op het beeldscherm voorbij komen. Ik hou er niet van in een politiek hokje te worden gezet, maar wie hou ik voor de gek? Ik zit hier toch maar op een zondag avond terwijl ik er honderd kilometer voor heb moeten rijden. Dat zou ik voor de ideeën van de PVV en meneer Wilders niet doen.

Op het scherm start nu voor de aanwezigen een introfilm van de avond. Beelden van de wereld worden afgewisseld met de uitspraken van bijvoorbeeld Rui Tavaris over morele verantwoordelijkheid en Julian Assange en zijn strijd voor transpirantie. Een woord dat een pijler blijkt te zijn voor DIEM25, maar wie Yanis langer kent, had ook niet anders verwacht. Het gaat vanavond over kennis, identiteit, waarnemingen, immigratie, het ontwaken van Europa in deze tijd waarneer en twee hoofdstroming aan de fundering van Europa aan het vreten zijn. De kapitalistische fabriek die vergeet naar al haar werknemers te kijken, het sociale verval tengevolge, en rechts dat oprukt omdat de mensen niet meer goed weten waar dat onderbuik gevoel naar elkaar,  werkelijk door komt. DIEM25 richt zich op de huidige status quo en deze niet omver schoppen maar innovatief aanpakken. Zodat immigratie problemen in de kern van het probleem ruimte krijgt voor oplossingen, het volk niet opdraait voor fouten die in het bedrijfsleven gemaakt worden en daaribj de banken voorop. Een manier om arbeidsvoorwaarden Europees te reguleren zodat er voor iedereen meer perspectief komt. Het klinkt fris.

Yanis komt ook fris over, het is iemand waaraan je kan zien dat hij een gezonde levenstijl heeft, hij stelt zich bescheiden op, maar spreekt bevlogen en wacht zijn momentne geduldig af. Zijn lichaamstaal is niet agressief, hij spreekt met open handpalmen en maakt oogcontact met het publiek. Als hij gaat zitten neemt hij een ontspannen houding aan waar tevredeneheid over het gesprek dat gevoerd wordt vanaf straalt. Althans, dat is wat ik zie, als ik naar hem kijk. De gespreksleider heeft hem bij het vraag en antwoord gesprek, dat tussen de vertegenwoordigers van D66. PVDA, SP en Groen Links plaats vind, geprobeerd te betrekken. Maar Yanis geeft er summier antwoord op en houdt zich verder afzijdig. De vraag laat hij liever ook door de anderen beantwoorden en daar stuurt hij de gespreksleider weeer mee terug. Hij wacht liever zijn eigen moment af, concludeer ik vanuit de zaal.

Ikzelf ervaar het luisteren naar het Nederlandse kwartet als een leuke uiteenzetting van motivatie over de wil om problemen op te lossen, maar hoor geen doortastende hamerslag voor innovatie en werkbare oplossingen voor oude problemen. Toch zie ik wel bevlogenheid bij deze politici. Kathalijne Buitenweg van Groen Links staat naast Renske Leijten van de SP, en Alexander Rinnooy Kan van D66 en Marit Maij van de PVDA doen ook hun duit in het zakje. Zij het wat gecontroleerder bij de laatst genoemde in woordkeus lijkt het wel. Dat is precies wat Yanis zo interessant maakt, en wellicht DIEM25 als partij. Zoals Geert rechts hamert, biedt Yanis rustig maar ferm een linkse tegenstem. Die je echt hoort.

Zodra de tijd ingaat die gereserveerd is voor de speech van Yanis, komt hij dan ook direct binnen. Hij geeft aan dat hij niet te tijd heeft om overal op in te gaan maar dat manifesto van DIEM25 voor iedereen te lezen is, en hij transpirantie wil. Hij wil Europa niet onderuit halen maar juist zien dat het een ware democratie is. Dat het volk meer inzicht geboden wordt over het wandelpad van hun vertegenwoordigers. En wanneer deze bij elkaar komen er een livestream van zou moeten zijn, met beelden die gearchiveerd kunnen worden zodat beloftes die zijn gedaan kunnen worden achterhaald en de vertegenwoordigers van het volk ook echt ter verantwoording kunnen worden geroepen. Een transpirantie die nu in Europa niet bestaat, en de totalitaire macht die een select Europsese elite heeft samen met de Centrale Europese bank controleerbaar moet zijn. Dat dit het recht is van het volk binnen een democratie en dat deze democratische vorm in het huidige Europa niet bestaat. Terwijl als de Centrale bank morgenochend besluit dat alle banken moeten sluiten, niemand daar iets aan kan doen. Dat de machten die nu vrij spel hebben totalitair zijn. En Europa zichzelf daarmee ondermijnt, er geen sprake is van democratie en dit leidt tot verdeling. Niet alleen door een Brexit dat mede daardoor mogelijk werd, maar ook verdeling in de Europese landen zelf, onder de bevolking, in de provincie, tot in het dorp en in de straat waar je woont. Dat we niet mogen verzanden naar het politieke klimaat van de jaren twintig met de crisis die daar bij hoorde en dat ons bracht naar de jaren dertig, waardoor de Tweede wereldoorlog mogelijk werd. Dat we dat niet mogen accepteren. Europa bedreigt haar eigen stabiliteit, en daarmee haar invloed op de wereld en niet in de laatste plaats haar invloed op haar eigen bevolking.

Ik mag Yanis wel. Zijn ideeën over Europa brengen onmiskenbaar haar falen aan het licht en zijn oplossingen zijn verrassend simpel. Zijn gave om zijn visie begrijpelijk te brengen is bijna revolutionair in deze kunstmatig ingewikkelde realiteit waarin we dagelijks leven. Waarin we met angsten leven en wantrouwen omdat we niet eens meer weten waardoor we nu echt wakker liggen s’nachts. Yanis benoemd dat, en zegt dat er in elk Europees land verschillende symptonen zijn van hetzelfde fenomeen. Een beetje zoals Global warming in het ene land voor een overstroming zorgt terwijl het in een ander land aardbevingen brengt.

Diem25, het gesprek gaat verder, lid worden kan maar donaties worden niet gevraagd. Het Manifest is makkelijk te vinden en open toegankelijk, zoals dat natuurlijk hoort bij een democratische partij. Er is ruimte voor het gesprek.

Yanis benadrukt dat er ook oplossingen afgedwongen mogen worden.

Het volk dat een dictatorschap vormt over haar vertegenwoordigers, in plaats van andersom? Ik denk na over deze vraag die spontaan in me opkomt. Waarom formuleer ik het eigenlijk zo? Net zoals Yanis heeft nagedacht of Europa in haar huidige vorm de moeite waard is om te redden. Hij vind van wel, dus is DIEM25 er. We staan aan de vooravond van veranderingen die pas over 10 jaar zichtbaar zullen zijn, en hij vraagt ons aan welke kant we dan willen staan?

Ik merk dat ik deze toon ook wel een beetje inspelen op onderbuikgevoelens vind.. dat doet Geert Wilders ook.

Maar ik zit hier, en ik luister. Ik hou wel van een moderne Robin Hood.

 

Ik ben jou

circles

 

Ik wil zijn

Zodat je niet eens aan me denkt

Wil dat je over jou praat

Zodat ik luisteren kan..

 

Ik wil luisteren

Dan hoef ik er alleen maar te zijn

En jij zal mij vergeten

Te vragen wie ik ben..

 

Ik wil dat je me negeert

Terwijl ik voor je sta

Dan kan ik rustig kijken

Naar wie jij bent..

 

.. En of ik voor jou wil voelen

Dat teleurstellingen het waard zijn

Me over te geven aan jouw oordeel

Terwijl ik jou het mijne laat ondergaan..

 

Zonder dat je het hoort.

 

 

Moved.

6a0120a765554d970b014e5fdb2e61970c-640wi

Inside something suddenly shifts,

A small change of feelings or a grand opening of a window that lifts.

Like when the housing hits you like home,

A token, a touch, or a moment of calling, complementing like light upon a dome.

In an ever changing context,

Curves and allures you into the sphere like a convex

Moved..

.. because nothing ever remains still

Touched by the whateverness it flows to whomever will.

 

©Wendert

Work in process.

kinopoisk.ru
Thank you Ernest! 

Currenty in the process of writing my manuscript.

It’s been a dream of mine to be able to write a book.

So I am working on that dream.

I will post less here, but..

I will be back.

 

kinopoisk.ru
Thank you Ernest!

 

​~España~

 Es como una madre que me da su abrazo

 Devuelta sobre mi corazón

 Es como un padre que me enseña sobre tierra

 Y abri mis ojos claro a ver

 Es como un niño que di me su mano

 Y me da una sonrisa de alegría

 Es como una amiga para siempre

 Me ayudaba en pie

 Es que mantiene la poesía en viva

 Que a me llena mas que puedo decir

 Recordarlo su alma 

 Comó un beso suave para la primera vez..

España me di mas que sol, me di una tormenta total.

Su alma y mi ser.

Su amistad, lo era una placer.  
-wendert-

Blog at WordPress.com.

Up ↑