Search

Wendert

De Bikkels van Ibiza

f7f454daeae0b840456e95901e1ca959

Met een grote teug vult hij zijn longen vol lucht voor hij het water raakt en zich laat afzakken naar de bodem. Beheerst opent hij zijn ogen in het heldere zoute water dat hem toestaat de bodem van de baai laat zien zo’n drie meter onder zijn zeilboot.Hij kocht de boot voor nog geen vierduizend euro en besloot simpelweg naar het zuiden te varen waar hij bij San Antoni zijn anker uitgooide. Langzaam laat hij zichzelf afzakken naar de bodem, de lijn naar zijn anker volgend.  Eenmaal beneden vouwt hij zijn handen om het anker om te voelen hoe stevig het ligt. Het voelt zwaar, liggend op de bodem, het ligt niet stevig genoeg daarom laat Patrick wat lucht uit zijn longen en zet zijn voeten schrap op de vloer van de baai terwijl hij het anker dieper de bodem in trekt en duwt. Net als hij zich wat benauwd begint te voelen ligt het er stevig genoeg bij en laat hij langzaam de lucht uit zijn longen los terwijl hij zich op de bodem afzet en naar boven zwemt.

Er komt vanavond laat een storm aan.

Zo een die het water vertroebelt en aan de mast van zijn boot rukt. Die zijn boot heen en weer zal doen deinen en van zijn kajuit dezelfde chaos zal maken als waarin de wind zich bevindt. Een storm met de kracht die zijn boot eventueel kapot laat slaan op de golven of naar de rotsen langs de kust zal doen driften.. Tenzij hij zijn anker stevig heeft. Zijn boot mag niet gaan driften want als zijn boot vastloopt dan is het gedaan.Gedaan met zijn vrijheid, dus legt hij haar vast. Een paradox, die het leven van Patrick zelf bijna perfect omschrijft. Hij doet niet aan concessies. Hij leeft op zijn manier, dat is wat telt. Patrick drijft voldaan op zijn rug, het water is nu nog rustig. De zon schijnt alsof er staks niets komen gaat. En hij krijgt een idee. Hij zwemt naar zijn boot en klimt uit het water. Lachend zwaait hij naar zijn buurman die een paar meter verderop ligt terwijl het water van zijn rug afglijdt over zijn blote gebruinde kont. Andre ziet zijn maatje bezig en schud lachend zijn hoofd.

Het is halverwege November en het weer is wispelturig. De winter probeert het te winnen van de late herfstzon, die elders in Europa nergens zo schijnt als op dit eiland. De zon brandt hier feller, de herfst is zoals de lente en, alles is omvangrijker op dit eiland. Als de regen valt stroomt het water als spontane rivieren door de straten, dan spoelt het achtergebleven vuil na de intense zomer, samen met de laatste zekerheden van de meeste bewoners op het eiland, weg. De bewoners trekken zich spaarzaam terug in hun huizen, gehuurde appartementen of de kamer die ze ergens huren. De periode van onzekerheden breekt aan. Voor de vaste bewoners van het eiland wordt het leven langzamer en rustiger, en de tijdelijke seizoen werkers die overblijven weten niet of ze er het volgende seizoen nog zullen zijn. Velen trekken weg, terug naar het Spaanse vaste land of naar tijdelijke banen elders in de wereld. Netwerken worden aangelegd om een wankel soort  baanzekerheid te creëren, en de lucky few blijven ook in de winter hippie en bohemian. Voor allen geldt; iedereen moet eerst de winter door. Patrick en Andre ook. 

Andre houdt van deze periode. Op zijn eigen boot, ligt ook hij kosteloos voor anker op het open water, en zijn piraten zoals hij, ook in de winter voor hun plezier op het eiland.Andre zorgt voor de boten van andere mensen, in zomer en winter, met in de zomer wat meer en wat extra vertier. Andre meerde aan nadat zijn relatie stuk liep, zijn hart compleet verkocht. en nadien compleet gebroken, verliet hij Ukraine, kocht een boot en bood zich sindsdien aan, als betrouwbaar manusje van alles. Andre is een humorvolle, rustige man, met een diepere laag die hij niet snel laat zien. Patrick daarintegen heeft een nerveuze maar krachtige energie, en heeft zijn hart gegeven aan een vrouw van wie hij zeker is dat zij hem begrijpt, en die de kunst verstaat hem vrij te laten. Een nuchtere Nederlander, en een durfal. Twee uitersten zo op eerste gezicht. Andre zag Patrick voorbij varen worstelend met het motortje achter het gele rubberen bootje dat Patrick vanaf zijn boot naar de wal moet varen. Het pendelbootje van Andre zelf lag er ook wat mistroostig bij, hij was toe aan een nieuwe, maar zijn motortje werkte nog goed, dus hij deed het ermee.  Patrick heeft heeft de gave overal iets van te maken, maar dat motortje lukt hem niet zo goed.  Rustig gadegeslagen door Andre had Patrick moeten peddelen, hij kon er zelf om lachen gelukkig, dus toen hij dichtbij genoeg was riep Andre hem bij zich en bood een biertje aan, en ook maar meteen wat hulp met het motortje.  Dat aanbod sloeg Patrick niet af, die ook meteen kans zag Andre een bootje te verkopen. Patrick voorzag in zijn natje en droogje doordat hij voor een Nederlands bedrijf watersportartikelen aan de man bracht. Het liep redelijk en dus bood hij Andre wat opties aan. Andre mocht de ondernemende Patrick wel,  het bleef dan ook niet bij wat biertjes.

Die opties daar zouden ze het nog wel over hebben..

  • Wordt vervolgd.. –

Inzending NPO Boekenweek schrijfwedstrijd. Thema: Verboden Vrucht.

362c8eaa148d24c1d389c8ea229e3c05

… De rubberen zool van haar linkerschoen kraakt een beetje bij elke stap die ze zet.

Het zachte geluid zet een ritme vast in haar gedachten.

Een ritme dat ze volgt, zoals een soldaat marcheert, recht op het doel af.

Dat durft ze niet.

Ze houdt even halt..

Hoewel het bijna onhoudbaar is wil ze niet tot impulsieve acties overgaan.

Niemand die het weet. ‘Laat ik dat vooral zo houden’ Zegt ze tegen zichzelf.

Ze loopt verder, haar zool kraakt weer, en ze glijdt terug in het ritme van haar gedachtes.

Ze heeft het warm, maar het komt niet in haar op de sjaal die ze om haar hoofd draagt, wat losser te trekken, zodat er lucht bij kan.

Tussen haar schouderbladen trekken haar spieren samen en er staat een constante druk op haar ogen.

Er is niemand die het aan haar ziet.

Met een ruk draait ze zich om.

‘Shit!’ Haar ademhaling versnelt, haar ogen slaat ze snel neer, even friemelt ze langs de zoom van haar jas. Ze voelt hoe haar sjaal achter op haar hoofd langs haar haren naar beneden zakt.

‘Nu niet in paniek raken’ Ze wil niet in paniek raken.

Ze weet dat wat ze aan het doen is niet klopt. Dit kan ze niet maken. Een golf van eenzaamheid overvalt haar en snel duwt ze de donkere consequenties van haar gevoelens weg.

Ze staat met haar rug naar het trottoir en laat de mensen voorbij wandelen terwijl ze in de winkelruit kijkt. Ze kijkt naar zichzelf, en dan weer naar de mensen. De vrouw die naar haar terugkijkt lijkt een vreemde. Ze herkent haar niet maar de verwarring in haar blik wel. Toch houdt ze van haar, ook als ze er niet mag zijn. Ook als wat ze aan het doen is niet mag.

Ook als niemand het weet. Ze staat daar.

Ze weet het niet.

Ze weet niet meer wat ze moet doen. Ze kan geen kant op. Hier had ze niet aan moeten beginnen. De zwaartekracht zuigt haar vast aan de grond, het duizelt haar een beetje.

In de etalage van de winkel staan tijdschriften en boeken, ze laat haar blik over de titels gaan zonder er eentje werkelijk te lezen en kijkt dan weer snel terug in de weerspiegeling van de ruit.

Nu is het moment, ze telt de stappen die zij nog moet zetten.

Met haar hoofd licht gebogen draait ze zich half om, ze houdt haar adem in en strekt haar vingers uit. Vlinderlicht raken haar vingertoppen de achterkant van haar jas.

En weg is ze. Ze loopt door. Ze heeft het niet gemerkt.

Haar mond voelt droog, en ze hoort en ziet even niets of niemand meer.

Niemand heeft iets door gehad.

Opgelucht haalt ze adem, voor vandaag is het genoeg.

Zo dichtbij haar is ze nog niet eerder geweest.

Ze hoort het ritme van het lichte gekraak van haar rubberen zool weer, het geluid irriteert. Met tegenzin wandelt ze terug naar huis.

Naar hem.

Yanis en DIEM25

czqe_jdxeaach6f

Het is zondagavond  als ik aansluit in de rij die zich voor de deur van Paradiso in Amsterdam heeft gevormd. Even verderop staat een zwart taxi busje en in het kleine groepje mensen zie ik de man staan waar het vanavond om draait.

Als ik in mijn omgeving iets vertel over deze man, struikel ik steevast over zijn achternaam, dus noem ik hem gewoon Yanis. Alsof het een vriend is. En dat heb ik nog niet eerder gehad met een econoom, of een politicus, of een wetenschapper. Ben ik fan?

Yanis heeft charisma, als je hem hoort spreken wil je luisteren, en hij brengt een boodschap die helemaal aansluit bij de tijd waarin we nu leven. Een gedachtengoed van veel mensen, en hun stemmen die geen aansluiting vinden bij de huidige gevestigde orde. Maar ook niet rechts stemmen wil.

Daaromheen is Yanis zijn partij aan het oprichten. Ik ga er geen dure woorden voor gebruiken, want ondanks dat ik links georienteerd ben, en ook linkshandig schrijf, voel ik er niets voor om elitair om te springen over een partij met een boodschap die uiteindelijk juist heel simpel is.

Bij het binnentreden van de zaal, liggen op alle stoelen flyers van DIEM25. Ik zoek een plekje en ga zitten. De partij van Yanis, die hij op Europees niveau overkoepelend wil opzetten, en in elk Europees land vertegenwoordigd wil zien wordt vanavond gelanceerd. Strategisch vlak voordat de Nederlanders naar de stembus gaan ingezet, om alvast iets extra’s te geven om over na te denken. Vanavond sluiten vier politici aan die de Nederlandse partijen PVDA, D66, SP en Groen Links vertegenwoordigen. Yanis zoekt de verbinding. En voor zover ik kan zien, lukt dat, want zijn ideeën worden serieus genomen en zelfs verwelkomt. Op de flyer lees ik dat er seminars gehouden worden in andere steden, zoals Utrecht, Den Haag en Rotterdam, en de Universiteit van Amsterdam.

Beginnen niet alle revoluties op de universiteiten? Ga ik vanavond een revolutionair horen spreken? Ik vermoed van wel, maar we zullen het pas veel later echt weten. Ik hoor verschillende talen om me heen in het publiek, dat overwegend dertig plus en blank is. De voertaal van de avond is Engels. De toegangs kaarten voor vanavond waren populair bij een jong publiek dat op sociale netwerken naar kaarten bleef zoeken, nadat bleek dat het uitverkocht was. Een frisse wind dat oudere linkse rakkers, zoals de man die naast me is komen zitten en een praatje met me maakt, met een glimlach rond laat kijken door de zaal.

De man naast me kent Yanis, net als ik, van You tube. Hij eet een bruine boterham met kaas die hij uit zijn rugzak pakt en begint met me over de partij voor de dieren, omdat de oplossingen voor werkeloosheid bijvoorbeeld op een groenere manier moeten worden opgelost omdat het allemaal veel duurzamer wordt zo. Dat de mensen hier allemaal verder willen kijken dan hun neus lang is. Ik brabbel iets terug over die nieuwe Nederlandse partij, iets met Forum voor de Democratie, en wil nog vragen of de man de internet krant de Correspondent kent? Maar halverwege slik ik mijn eigen woorden in want ik heb geen zin om te praten. En zoveel kaas heb ik er nou ook weer niet van gegeten. Iedereen praat al zoveel, ik zit hier vanavond om te luisteren. En dit stuk te schrijven om mijn indruk te verwoorden. Als leek.

Op Facebook wordt een livestream opgestart en ik zie mezelf op het beeldscherm voorbij komen. Ik hou er niet van in een politiek hokje te worden gezet, maar wie hou ik voor de gek? Ik zit hier toch maar op een zondag avond terwijl ik er honderd kilometer voor heb moeten rijden. Dat zou ik voor de ideeën van de PVV en meneer Wilders niet doen.

Op het scherm start nu voor de aanwezigen een introfilm van de avond. Beelden van de wereld worden afgewisseld met de uitspraken van bijvoorbeeld Rui Tavaris over morele verantwoordelijkheid en Julian Assange en zijn strijd voor transpirantie. Een woord dat een pijler blijkt te zijn voor DIEM25, maar wie Yanis langer kent, had ook niet anders verwacht. Het gaat vanavond over kennis, identiteit, waarnemingen, immigratie, het ontwaken van Europa in deze tijd waarneer en twee hoofdstroming aan de fundering van Europa aan het vreten zijn. De kapitalistische fabriek die vergeet naar al haar werknemers te kijken, het sociale verval tengevolge, en rechts dat oprukt omdat de mensen niet meer goed weten waar dat onderbuik gevoel naar elkaar,  werkelijk door komt. DIEM25 richt zich op de huidige status quo en deze niet omver schoppen maar innovatief aanpakken. Zodat immigratie problemen in de kern van het probleem ruimte krijgt voor oplossingen, het volk niet opdraait voor fouten die in het bedrijfsleven gemaakt worden en daaribj de banken voorop. Een manier om arbeidsvoorwaarden Europees te reguleren zodat er voor iedereen meer perspectief komt. Het klinkt fris.

Yanis komt ook fris over, het is iemand waaraan je kan zien dat hij een gezonde levenstijl heeft, hij stelt zich bescheiden op, maar spreekt bevlogen en wacht zijn momentne geduldig af. Zijn lichaamstaal is niet agressief, hij spreekt met open handpalmen en maakt oogcontact met het publiek. Als hij gaat zitten neemt hij een ontspannen houding aan waar tevredeneheid over het gesprek dat gevoerd wordt vanaf straalt. Althans, dat is wat ik zie, als ik naar hem kijk. De gespreksleider heeft hem bij het vraag en antwoord gesprek, dat tussen de vertegenwoordigers van D66. PVDA, SP en Groen Links plaats vind, geprobeerd te betrekken. Maar Yanis geeft er summier antwoord op en houdt zich verder afzijdig. De vraag laat hij liever ook door de anderen beantwoorden en daar stuurt hij de gespreksleider weeer mee terug. Hij wacht liever zijn eigen moment af, concludeer ik vanuit de zaal.

Ikzelf ervaar het luisteren naar het Nederlandse kwartet als een leuke uiteenzetting van motivatie over de wil om problemen op te lossen, maar hoor geen doortastende hamerslag voor innovatie en werkbare oplossingen voor oude problemen. Toch zie ik wel bevlogenheid bij deze politici. Kathalijne Buitenweg van Groen Links staat naast Renske Leijten van de SP, en Alexander Rinnooy Kan van D66 en Marit Maij van de PVDA doen ook hun duit in het zakje. Zij het wat gecontroleerder bij de laatst genoemde in woordkeus lijkt het wel. Dat is precies wat Yanis zo interessant maakt, en wellicht DIEM25 als partij. Zoals Geert rechts hamert, biedt Yanis rustig maar ferm een linkse tegenstem. Die je echt hoort.

Zodra de tijd ingaat die gereserveerd is voor de speech van Yanis, komt hij dan ook direct binnen. Hij geeft aan dat hij niet te tijd heeft om overal op in te gaan maar dat manifesto van DIEM25 voor iedereen te lezen is, en hij transpirantie wil. Hij wil Europa niet onderuit halen maar juist zien dat het een ware democratie is. Dat het volk meer inzicht geboden wordt over het wandelpad van hun vertegenwoordigers. En wanneer deze bij elkaar komen er een livestream van zou moeten zijn, met beelden die gearchiveerd kunnen worden zodat beloftes die zijn gedaan kunnen worden achterhaald en de vertegenwoordigers van het volk ook echt ter verantwoording kunnen worden geroepen. Een transpirantie die nu in Europa niet bestaat, en de totalitaire macht die een select Europsese elite heeft samen met de Centrale Europese bank controleerbaar moet zijn. Dat dit het recht is van het volk binnen een democratie en dat deze democratische vorm in het huidige Europa niet bestaat. Terwijl als de Centrale bank morgenochend besluit dat alle banken moeten sluiten, niemand daar iets aan kan doen. Dat de machten die nu vrij spel hebben totalitair zijn. En Europa zichzelf daarmee ondermijnt, er geen sprake is van democratie en dit leidt tot verdeling. Niet alleen door een Brexit dat mede daardoor mogelijk werd, maar ook verdeling in de Europese landen zelf, onder de bevolking, in de provincie, tot in het dorp en in de straat waar je woont. Dat we niet mogen verzanden naar het politieke klimaat van de jaren twintig met de crisis die daar bij hoorde en dat ons bracht naar de jaren dertig, waardoor de Tweede wereldoorlog mogelijk werd. Dat we dat niet mogen accepteren. Europa bedreigt haar eigen stabiliteit, en daarmee haar invloed op de wereld en niet in de laatste plaats haar invloed op haar eigen bevolking.

Ik mag Yanis wel. Zijn ideeën over Europa brengen onmiskenbaar haar falen aan het licht en zijn oplossingen zijn verrassend simpel. Zijn gave om zijn visie begrijpelijk te brengen is bijna revolutionair in deze kunstmatig ingewikkelde realiteit waarin we dagelijks leven. Waarin we met angsten leven en wantrouwen omdat we niet eens meer weten waardoor we nu echt wakker liggen s’nachts. Yanis benoemd dat, en zegt dat er in elk Europees land verschillende symptonen zijn van hetzelfde fenomeen. Een beetje zoals Global warming in het ene land voor een overstroming zorgt terwijl het in een ander land aardbevingen brengt.

Diem25, het gesprek gaat verder, lid worden kan maar donaties worden niet gevraagd. Het Manifest is makkelijk te vinden en open toegankelijk, zoals dat natuurlijk hoort bij een democratische partij. Er is ruimte voor het gesprek.

Yanis benadrukt dat er ook oplossingen afgedwongen mogen worden.

Het volk dat een dictatorschap vormt over haar vertegenwoordigers, in plaats van andersom? Ik denk na over deze vraag die spontaan in me opkomt. Waarom formuleer ik het eigenlijk zo? Net zoals Yanis heeft nagedacht of Europa in haar huidige vorm de moeite waard is om te redden. Hij vind van wel, dus is DIEM25 er. We staan aan de vooravond van veranderingen die pas over 10 jaar zichtbaar zullen zijn, en hij vraagt ons aan welke kant we dan willen staan?

Ik merk dat ik deze toon ook wel een beetje inspelen op onderbuikgevoelens vind.. dat doet Geert Wilders ook.

Maar ik zit hier, en ik luister. Ik hou wel van een moderne Robin Hood.

 

Ik ben jou

circles

 

Ik wil zijn

Zodat je niet eens aan me denkt

Wil dat je over jou praat

Zodat ik luisteren kan..

 

Ik wil luisteren

Dan hoef ik er alleen maar te zijn

En jij zal mij vergeten

Te vragen wie ik ben..

 

Ik wil dat je me negeert

Terwijl ik voor je sta

Dan kan ik rustig kijken

Naar wie jij bent..

 

.. En of ik voor jou wil voelen

Dat teleurstellingen het waard zijn

Me over te geven aan jouw oordeel

Terwijl ik jou het mijne laat ondergaan..

 

Zonder dat je het hoort.

 

 

Moved.

6a0120a765554d970b014e5fdb2e61970c-640wi

Inside something suddenly shifts,

A small change of feelings or a grand opening of a window that lifts.

Like when the housing hits you like home,

A token, a touch, or a moment of calling, complementing like light upon a dome.

In an ever changing context,

Curves and allures you into the sphere like a convex

Moved..

.. because nothing ever remains still

Touched by the whateverness it flows to whomever will.

 

©Wendert

Work in process.

kinopoisk.ru
Thank you Ernest! 

Currenty in the process of writing my manuscript.

It’s been a dream of mine to be able to write a book.

So I am working on that dream.

I will post less here, but..

I will be back.

 

kinopoisk.ru
Thank you Ernest!

 

​~España~

 Es como una madre que me da su abrazo

 Devuelta sobre mi corazón

 Es como un padre que me enseña sobre tierra

 Y abri mis ojos claro a ver

 Es como un niño que di me su mano

 Y me da una sonrisa de alegría

 Es como una amiga para siempre

 Me ayudaba en pie

 Es que mantiene la poesía en viva

 Que a me llena mas que puedo decir

 Recordarlo su alma 

 Comó un beso suave para la primera vez..

España me di mas que sol, me di una tormenta total.

Su alma y mi ser.

Su amistad, lo era una placer.  
-wendert-

Ontladen

Neem het over

Geef het over

Het loze dat je zo bemind

Doe maar weg

Ga maar weg

Het is geen verlies als je wint

Maak het waar

Het is waar

Van minderen wordt minder meer

Je hebt alles

Je bent alles

De woorden uit een wijze leer.

The lamp.

hanglamp mozaiek mh51

Her eyes stare up at the lamp she bought in Istanbul.

In one of the many shops that had them on offer she had bargained a good price. Neatly packed in bubble plastic she took it with her in a bag, holding on to it on her lap, during her journey. She took care of it, like nothing before in her life, for months. And did everything she could to protect it so it would not break.

Once safe at home, she unpacked the frame, hung it from the ceiling and placed the six colorful bulbs gently within the holders, holding them with featherlight touch careful not to damage them. There was something special about this lamp. She had known it as soon as she saw it. She had seen many, but this one was different. She could not explain why, and the thought had come to her that not everything in life needs to be explained.

The mozaiek of colors blue, yellow, red, white, green, lilac, rose, silver, orange and copper, shimmers, and reflects a warm forgiving light that blemishes any imperfections.

The lamp is perfectly broken with all its small pieces of colored glass glued together in tear shapes, hanging, one by one, draped in perfect descending circles, just above her.

She loves how the light of this lamp warms the room with a welcoming tone, as if there is no place else you’d rather be. She placed her antique divan so she looks at the lamp from underneath it. Staring into the shimmerings and reflections endlessly.

In the center of the room. The center of the lamp. The center of her attention.

If you were to look through her window, in a sheer coincidence moment, passing by. You’d probably halt yourself to take just the one small step back. You’d stand there for a moment that would last longer than you yourself consider to be polite. The scenery would remind you of returning home after a long travel, and the smell of fresh warm food coming from the kitchen to greet you at the end of a cold winter’s day. You’d stand there in the freezing cold, it might rain and yet you’d feel a warm glow rise from within, just before you continue to your destination, with a spirit slightly more uplifted than before.

She won’t notice you were ever there. Where did she go?

 

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑