Search

Wendert

Ik ben jou

circles

 

Ik wil zijn

Zodat je niet eens aan me denkt

Wil dat je over jou praat

Zodat ik luisteren kan..

 

Ik wil luisteren

Dan hoef ik er alleen maar te zijn

En jij zal mij vergeten

Te vragen wie ik ben..

 

Ik wil dat je me negeert

Terwijl ik voor je sta

Dan kan ik rustig kijken

Naar wie jij bent..

 

.. En of ik voor jou wil voelen

Dat teleurstellingen het waard zijn

Me over te geven aan jouw oordeel

Terwijl ik jou het mijne laat ondergaan..

 

Zonder dat je het hoort.

 

 

Moved.

 

6a0120a765554d970b014e5fdb2e61970c-640wi

 

Inside something suddenly shifts,

A small change of feelings or a grand opening of a window that lifts.

 

Like when the housing hits you like home,

A token, a touch, or a moment of calling, complementing like light upon a dome.

 

In an ever changing context,

Curves and allures you into the sphere like a convex

 

Moved..

 

.. because nothing ever remains still

Touched by the whateverness it flows to whomever will.

Work in process.

kinopoisk.ru
Thank you Ernest! 

Currenty in the process of writing my manuscript.

It’s been a dream of mine to be able to write a book.

So I am working on that dream.

I will post less here, but..

I will be back.

 

kinopoisk.ru
Thank you Ernest!

 

​~España~

 Es como una madre que me da su abrazo

 Devuelta sobre mi corazón

 Es como un padre que me enseña sobre tierra

 Y abri mis ojos claro a ver

 Es como un niño que di me su mano

 Y me da una sonrisa de alegría

 Es como una amiga para siempre

 Me ayudaba en pie

 Es que mantiene la poesía en viva

 Que a me llena mas que puedo decir

 Recordarlo su alma 

 Comó un beso suave para la primera vez..

España me di mas que sol, me di una tormenta total.

Su alma y mi ser.

Su amistad, lo era una placer.  
-wendert-

Ontladen

Neem het over

Geef het over

Het loze dat je zo bemind

Doe maar weg

Ga maar weg

Het is geen verlies als je wint

Maak het waar

Het is waar

Van minderen wordt minder meer

Je hebt alles

Je bent alles

De woorden uit een wijze leer.

The lamp.

hanglamp mozaiek mh51

Her eyes stare up at the lamp she bought in Istanbul.

In one of the many shops that had them on offer she had bargained a good price. Neatly packed in bubble plastic she took it with her in a bag, holding on to it on her lap, during her journey. She took care of it, like nothing before in her life, for months. And did everything she could to protect it so it would not break.

Once safe at home, she unpacked the frame, hung it from the ceiling and placed the six colorful bulbs gently within the holders, holding them with featherlight touch careful not to damage them. There was something special about this lamp. She had known it as soon as she saw it. She had seen many, but this one was different. She could not explain why, and the thought had come to her that not everything in life needs to be explained.

The mozaiek of colors blue, yellow, red, white, green, lilac, rose, silver, orange and copper, shimmers, and reflects a warm forgiving light that blemishes any imperfections.

The lamp is perfectly broken with all its small pieces of colored glass glued together in tear shapes, hanging, one by one, draped in perfect descending circles, just above her.

She loves how the light of this lamp warms the room with a welcoming tone, as if there is no place else you’d rather be. She placed her antique divan so she looks at the lamp from underneath it. Staring into the shimmerings and reflections endlessly.

In the center of the room. The center of the lamp. The center of her attention.

If you were to look through her window, in a sheer coincidence moment, passing by. You’d probably halt yourself to take just the one small step back. You’d stand there for a moment that would last longer than you yourself consider to be polite. The scenery would remind you of returning home after a long travel, and the smell of fresh warm food coming from the kitchen to greet you at the end of a cold winter’s day. You’d stand there in the freezing cold, it might rain and yet you’d feel a warm glow rise from within, just before you continue to your destination, with a spirit slightly more uplifted than before.

She won’t notice you were ever there. Where did she go?

 

Dat deed de deur dicht.

13537659_10153810467542677_6097451043061291232_n

‘Godverdomme!!!’ Hij schreeuwt het uit, bijna kermend als een gewond dier terwijl hij een stoel dwars door de woonkamer dreigt te gooien. Hij zet de stoel in plaats daarvan heel hard terug op de grond. Hij ijsbeert heen en weer, zijn lichaamstaal een met zijn gevoel, want hij weet niet waar hij het moet zoeken.

Zo emotioneel heeft ze hem in tijden niet gezien. Het is geen agressie. Hij is gekwetst.

Drie maanden geleden was de situatie anders. Toen liet zij zich op haar knieën zakken uit verdriet en onmacht om dat hij voor haar had gestaan als een vreemde. Toen liet hij haar raden naar de reden dat hij plots na vijf jaar, de koele mededeling deed dat hij de relatie beëindigde. En zonder omkijken haar daar op de grond achterliet.

Vier en een halve maand later stond ze bij hem in de woonkamer..

De eerste maand had ze niet anders kunnen doen dan huilen, en meer dan eens smeekte ze hem om er nog eens samen over te praten. Steeds opnieuw wees hij haar af. Ze zouden voor een kindje gaan, ze was al een jaar gestopt met de pil. Ergens wist ze ook wel dat ze elkaar al langer niet helemaal meer tegemoet gekomen waren, maar ze waren net terug van een heerlijke vakantie in Frankrijk, en hadden er samen goed over gepraat. Compleet overdonderd door zijn beslissing verkeerde ze simpelweg in shock. Het leek hem niets te kunnen schelen.

De tweede maand had ze zich kunnen herpakken, nog niet heel stabiel ging ze over tot het maken van eigen plannen. Ze ging weer sporten met vriendinnen en huilde niet meer elke dag. Maar als ze verdrietig was, dan kwam het diep vanuit haar buik en kon ze niet anders dan gaan liggen, op de bank of op bed. Ze belde hem niet meer. Ze wist dat het geen zin had. Op een avond bij vrienden vertelde ze dat ze een week naar Parijs zou gaan om bij te komen. Gewoon, alleen, wandelen in een andere omgeving. Het zal bezorgdheid geweest zijn dat ze hem gebeld hadden, tot haar verbazing wilde hij met haar mee. Als een soort chaperonne had hij een andere plek in de trein naar Parijs genomen om te gaan zitten. Als zij hem even opzocht kon er niet meer af dan een kort praatje en had hij het zichtbaar druk met het lezen van zijn boek. Niet een keer kwam hij haar even opzoeken in het andere wagon van de trein waar zij zat.  Parijs werd er niet gezelliger op, ze hadden geen ruzie maar de sfeer was gespannen, en al gauw had ze spijt dat ze zich niet aan haar eigen plan gehouden had om alleen te gaan. Toch leek hij de laatste dagen in die mooie stad wat bij te draaien. En dat gaf haar hoop. Hij gaf haar hoop. Maar eenmaal thuis liet hij in een korte kille sms weten dat hij alsnog geen relatie meer met haar wilde.

De derde maand brak aan, en hij had tegen de verwachtingen van in een beetje contact met haar gehouden. Maar ze zou niet nog een keer haar eigen hart breken door te hopen dat hij er nog eentje voor haar had. En hoewel ze inmiddels de reden wist dat hij niet met haar verder wilde, was ze het nooit met hem eens geweest dat het niet op te lossen zou zijn. Ze trok nu al zo lang aan een dood paard, dat ze het opgegeven had. Ze kreeg weer aandacht van andere mannen, en haar vriendinnen raden haar aan daar wat meer naar te kijken. Het zou bovendien goed zijn voor haar zelfvertrouwen. En ze was het ook zo zat zich een zielig hoopje mens te voelen.  Het was echt, ontzettend tijd dat ze haar eigen leven in haar handen nam. Dus ging ze over tot die one night stand. Een smakeloze poging om vijf jaar intense liefde te vergeten, die ze had gevoeld in haar hele wezen En nu alleen nog maar vergeten wilde. De seks was een afknapper, net als het condoom dat met moeite om werd gedaan. Deze one night stand was een sneue poging met een al net zo sneue jongen. Eigenlijk iets dat ze nooit deed. En terwijl het gebeurde wist ze meteen weer waarom. Ze nam het zekere voor het onzekere en nam een morning after pil, als kater.

Alsof hij voelde dat ze een keerpunt had bereikt, opperde hij dat hij misschien wel overwoog met de feestdagen hun ring weer om te willen doen. En voor het eerst had ze met twijfels naar hem toe gereageerd. Ze begreep niet eens waarom hij daar ineens mee kwam. Hij had haar tenslotte alleen maar afgewezen en voor gek verklaard.

Zes jaren zijn er voorbij.. Ze zit aan haar keukentafel in haar Rotterdamse appartement. Ze heeft hem nog weleens zien lopen, maar hij doet net alsof hij haar niet kent, ook al weet ze dat hij haar wel gezien heeft. Hij heeft vast nooit iemand verteld dat ze twee jaar na de gebeurtenis nog even contact hebben gehad. Elkaar zelfs nog even hebben opgezocht..

Nu gaat ze verhuizen, en ze is het doosje waar zijn ring in zit, tegen gekomen achterin een van de lades in haar kast. Dit is het doosje dat altijd met haar mee gegaan is, waar ze ook was.Behalve nostalgie was er geen enkele reden om zijn ring nog te bewaren. Hij zou de ring nooit meer dragen en waarschijnlijk niet eens missen. Ze had het gewoon nooit over haar hart kunnen verkrijgen om het laatste stukje ook echt weg te gooien. Ze hadden ze speciaal op maat laten maken, robuust maar zacht afgerond. De binnenzijde gegraveerd, en op de ring de letters van hun voornamen gezet. Hij de hare, zij de zijne. En trots waren ze erop geweest. Toen.

Soms droeg ze die van haar nog. Bovendien zat de ring lekker en stond hij leuk bij andere ringen die ze weleens gecombineerd droeg. Ze liet de zijne door haar handen gaan, door haar vingers rollen en deed de ring zelfs nog even om. Glimlachend herinnerde ze zich zijn worstenvingers, zoals hij ze zelf altijd noemde. Veel te groot voor haar lange slanke vingers viel de ring terug op de tafel. Ze sloot de ring in een envelop. Haar gedachten gingen terug naar al die jaren geleden..

Zijn woede, of het nu vanuit zijn ego kwam, of zijn hart.. was intens geweest. En terwijl ze naar hem keek, wist ze dat zij de laatste was die hem ooit nog zou kunnen troosten. Zelfs nu voelt ze nog de knoop in haar maag die ze toen had.

Vrienden die haar al snel zouden gaan laten vallen, hadden het haar afgeraden het hem eerlijk te vertellen. Maar ze wilde niet dat hij van iemand anders zou horen dat ze zwanger was geraakt tijdens die sneue one night stand. Erachter komen zou hij toch wel. Net zoals met haar plannen voor Parijs. Hij pakte haar vast in een poging zichzelf en haar te troosten en stelde voor haar naar een abortus kliniek te brengen, hij zou haar steunen als ze het weg liet halen, ook al wilde hij haar niet meer. Dit was het zwaarste gesprek dat ze ooit in haar leven had moeten voeren. Een keer hebben ze samen bij de abortuskliniek gezeten, toen ze net samen waren. Ze vonden het vreselijk, maar het was niet het goede moment. De pijn van het aborteren van hun kindje, de krampen van de abortuspil, oh nee.. ze wist; ‘Dat nooit meer’. Tegen alles in zou ze voor haarzelf en haar kindje kiezen. En dat is wat ze deed.

Een paar weken later ging het mis. Met spoed werd ze overgebracht naar het ziekenhuis waar ze zelf geboren was. Een kijk operatie en een curretage verder, ontwaakte ze trillend uit de narcose. Ze zou geen kinderen meer krijgen. Getraumatiseerd, en niet langer zwanger, keerde ze terug naar huis.  Er waren meerdere deuren voorgoed dicht gegaan.

Maanden, dagen, jaren, en het hier en nu, lopen even door elkaar als ze de envelop sluit en voor zich legt. Ze voelt zich verdrietig dat het ooit allemaal zo geëindigd is. Dat is haar straf voor die one night stand denkt ze sarcastisch. Ze pakt een oude doos met foto’s en ziet de jaren, die ze samen waren, door haar handen glijden. Hij kreeg haar altijd aan het lachen.  Ze vond het heerlijk hoe ondernemend hij was, en lief ook. Ze was nog zo idioot jong, en bijna twintig kilo zwaarder. Onzeker. Ze stapt nu een stuk lichter door het leven en lacht om de foto’s en om zichzelf. Hij zou haar niet eens meer kennen. Het was een vorig leven.

Ze pakt de foto’s en de envelop met zijn ring, en loopt naar beneden, naar buiten.  Heel even houdt ze haar adem in.. en steekt de straat over naar de ondergrondse afvalcontainer. Dan staat ze daar met lege handen. Ze heeft het eindelijk gedaan. Zijn ring weg gegooid. Er ontsnapt een zucht.

Ze doet de klep van de container naar beneden, en nu zelf, de laatste deur dicht.

If.. by Rudyard Kipling

Just want to share this beautiful poem ♡ 

IF..

If you can keep your head when all about you 

Are losing theirs and blaming it on you

If you can trust yourself when all men doubt you

But make allowence for their doubting too

If you can wait and not be tired by waiting

Or being lied about, dont deal in lies

Or being hated, dont give way to hating

And yet dont look too good, nor talk too wise

If you can dream

And not make dreams your master

If you can think and not make thoughts your aim

If you can meet with Triumph and Disaster

And treat those two imposters just the same

If you can bear to hear the truth you’ve spoken

Twisted by knaves to make a trap for fools

Or watch the things you gave your life to, broken

And stoop and build ’em up with worn out tools

If you can make one heap of all your winnings

And risk it on a turn of pitch-and-toss

And lose, and start again at your beginnings

And never breathe a word about your loss

If you can force your heart and nerve and sinew

To serve your turn long after they are gone

And so hold on when there is nothing in you

Except the will says to them;”hold on!”

If you can walk with crowds and keep your virtue

Or walk with Kings- nor lose the common touch

If neither foes or loving friends can hurt you

If all men count with you, but none too much

If you can fill the unforgiven minute

With sixty seconds’ worth distance run

Yours is the earth and everything that’s in it

And-wich is more- you will be a man, my son! 

Hussein

 

Ik dacht niet meer aan hem, zoals je niet meer aan elke herinnering uit je jeugd terug denkt. Niet vergeten maar ook niet meer aanwezig in je alledaagse bezigheden en leven.

Tot ik na een avond bij vrienden in de metro onderweg naar huis het gesprek nog eens naliep dat ik met hen had naar aanleiding van een stuk dat ik geschreven had. Het gesprek dat ik had met vrienden ging over overtuigingen die kunnen botsen in het dagelijks leven. Over verschillen van geloof en hoe deze onderdeel zijn van de identiteit van mensen. Het was een open gesprek, en een interessant gesprek. Wat was racisme eigenlijk? En hoe ver gaat racisme? Een onderwerp dat ook steeds meer in nieuwsberichten terug komt.

En onderweg naar huis kwam mijn eigen eerste ervaring met racisme terug. Ik ben opgegroeid in een buurt waar veel eerste generatie turken woonden en met hun kinderen ging ik naar school. De basisschool. Ik wist wel dat zij anders waren, vooral doordat zij een taal konden spreken die ik niet kon. Ikzelf vond er verder niet veel anders aan.

Ik speelde tikkertje met hen op het pleintje op school of in de buurt. We noemde de hoogste flat in de wijk de Turkenflat omdat er veel Turkse mensen in woonden, en we speelden verstoppertje op de gallerijen. Ik vond dat Ok met Hanna moest trouwen later, want die waren dikke vrienden, en ik vond Habib lief, en Issie altijd leuk om mee op te trekken. En er was altijd een Turks meisje, die al wat ouder was, die ik heel knap vond. Op haar wilde ik stiekem wel een beetje lijken.

Er waren geen problemen, wij waren kinderen.

Ik weet niet meer hoe oud ik was, maar het was de fase van ontluikende verliefdheden en ik zal niet ouder zijn geweest dan twaalf of misschien dertien, toen ik Hussein ontmoette. Een prachtige jongen. Net zo oud als ik, en zo onbevangen. Zijn zachte vriendelijke ogen, een open gezicht, en gulle lach. Hij was lief. Een goede jongen.  We kregen verkering. Hij vroeg mij, en ik zei ja. Het was onschuldig, ik weet nog dat hij mij na een paar weken met hem mee naar huis nam en ik zijn moeder ontmoette. Hij gaf me die dag een gouden ketting met een blauw oogje eraan. Die dag, en in de dagen daarna waren we onafscheidelijk.

Maar mijn vader kreeg er lucht van. Ik weet niet meer hoe dat kwam, maar ik weet wel wat volgde.

Mijn vader verbood mij nog langer om te gaan met Hussein. Ik mocht geen verkering hebben. Dat vond ik maar stom en eigenwijs als ik was, weigerde ik datn ook te luisteren. Mijn vader pikte het echter niet en prentte me in dat het echt niet mocht. Het geloof van Hussein verbood het zei hij. Opgegroeid in een christelijke setting wist ik wel van geloven af maar bij ons thuis was het nooit iets waar we het verder over hadden. We waren zelf geen kerkgangers. En nu was het geloof ineens van groot belang. Ik begreep dat niet en bleef Hussein zien. Toen mijn vader daar achter kwam kreeg ik thuis de wind van voren, het zou tot een gesprek gaan komen met de Imam van de Moskee, en die zou het Hussein ook gaan verbieden en dan zou iedereen in de problemen komen.

Mijn vader verbood me nogmaals nog met Hussein om te gaan. Met de dreiging van de Imam boven me, wilde ik niemand in problemen brengen.

De volgende dag gaf ik Hussein zijn ketting terug. Ik weet niet meer wat ik gezegd heb. Maar ik weet nog wel dat het niet goed voelde, en ook nog dat ik me vreselijk voelde toen ik Hussein die dag zag weglopen. Hij verdween in het tunneltje dat mijn buurt van de zijne scheidde. De symboliek van dat moment drong toen nog niet tot me door. Met de felle reactie van mijn vader nog naklinkend in mijn hoofd verdween hij uit zicht. Ik mocht van mijn vader en van de Iman niet verliefd zijn op Hussein. En dat was dat.

Dat is het enige dat ik wist.

Ineens was Hussein anders dan ik. Niet vanwege de taal. Maar vanwege belangrijke mensen die het verboden. Was dit racisme? Was het angst? Ik heb het nooit begrepen, want we deden niets verkeerds.

Het was mijn eerste keer dat ik geconfronteerd werd met een ander geloof. Dat iets niet mocht vanwege een Imam. Dat ik iets dat ik liefhad op die grond moest afwijzen. Nog jaren heb ik getwijfeld of de Imam echt boos zou zijn geworden op Hussein. Of dat mijn vader het vooral over zijn eigen onbegrip had gehad? Was ik de eerste aanvaring voor Hussein met racisme?  Ik heb hem daarna nooit meer gezien. Het staat me bij dat hij verhuisd was. En uiteindelijk ben ik hem lange tijd vergeten. Maar ik had een les gehad in het maken van onderscheid op basis van geloof. 

Bijna dertig jaar later, zittend in de metro met mijn hoofd tegen het raam, weet ik het weer. En gelukkig, weet ik nu beter.  

Een herinnering kan niemand je verbieden.

Ervan leren ook niet.

 

Blog at WordPress.com.

Up ↑